ม่อเสี่ยวซีขุดออกมาติดต่อกันสิบกว่าชิ้น จนขุดหมดแล้วจึงหยุดมือ
เวลานั้น ปีศาจประหลาดระดับสูงตนนั้นก็เข้ามาใกล้อีกครั้ง มันฉวยเส้นผมของนางไว้ได้รวดเร็วดุจสายฟ้า
ม่อเสี่ยวซีใจเต้นระรัว บิดกายหันไปมองปีศาจวาดหนังตนนี้ พลางรวบรวมลวดลายยันต์ปราบมารเป็นวงขึ้นในมือ
ขณะเดียวกัน ยันต์พรางกายของนางพลันหายไป ทว่าลวดลายยันต์ปราบมารขนาดใหญ่เท่าหินโม่เหนือฝ่ามือยังคงอยู่
ขณะที่กำลังชั่งใจว่าจะฟาดใส่มันดีหรือไม่ ปีศาจวาดหนังระดับสูงก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “เชี่ยเหนียง?”
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้าอย่างไร้พิรุธ ก่อนถามกลับว่า “เจ้าชื่ออะไร?”
ปีศาจวาดหนังระดับสูงขมวดคิ้วพินิจนาง คล้ายสงสัยว่าเหตุใดเชี่ยเหนียงจึงจำมันไม่ได้ “ซูเจาฉิน นั่นคือชื่อของข้า”
ม่อเสี่ยวซีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ปีศาจวาดหนังตนนี้ชื่อซูเจาฉินจริง ๆ งั้นหรือ?
นางกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนถามอย่างยากลำบากว่า “เหตุใดเจ้าจึงชื่อซูเจาฉิน?”
ปีศาจวาดหนังกะพริบตาปริบ ๆ ครู่หนึ่งก็ยังตอบไม่ได้
ม่อเสี่ยวซีครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วถามต่อว่า “ซูเจาฉิน เจ้าอยู่ที่นี่มานานเท่าไรแล้ว? สำนักของเจ้าชื่ออะไร?”
ปีศาจวาดหนังเอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนตอบว่า “สำนักของข้าคือสำนักเทพวิถีสวรรค์ ข้ารออยู่ที่นี่มาหนึ่งหมื่นปีแล้ว...”
ม่อเสี่ยวซีดึงเส้นผมออกจากมือของปีศาจวาดหนัง ก่อนแค่นเสียงเย็นชา แล้วสละพลังจิตหนึ่งล้านหน่วยเพื่อเปิดใช้งานค่ายกลปราบมารที่วางไว้ก่อนหน้านี้
แสงสว่างวาบขึ้น ภายในถ้ำบนหน้าผาสว่างไสวดุจกลางวัน แสงกระบี่ปราบมารนับไม่ถ้วนพุ่งสลับไปมาภายในค่ายกลใหญ่
ร่างของปีศาจวาดหนังถูกแสงกระบี่นับไม่ถ้วนทะลวง แม้มันจะมีความสามารถในการฟื้นฟูอันแข็งแกร่ง ก็ยังไม่อาจฟื้นตัวภายใต้แสงกระบี่ปราบมารที่ถี่ยิบเช่นนี้