นครเทียนเหยียนมีขนาดใหญ่กว่าเมืองอื่นหลายสิบเท่า แบ่งออกเป็นหลายเขต
ม่อเสี่ยวซีเดินผ่านเขตสามัญชน ตรงไปยังหน้าประตูสำนักเทียนเหยียน
เวลานี้ประตูสำนักเทียนเหยียนปิดสนิท ทว่าบนลานกว้างหน้าประตูกลับมีแผงลอยตั้งอยู่มากมาย
นางลองเข้าใกล้ประตูสำนัก แต่กลับถูกค่ายกลที่มองไม่เห็นชั้นหนึ่งผลักกลับมา
ม่อเสี่ยวซีขมวดคิ้ว ทำได้เพียงเช่าบ้านหลังหนึ่งในละแวกนั้น พักผ่อนชั่วคราวและรอโอกาสเข้าไปในสำนัก
นางนอนอยู่ในบ้านหินมืดสลัว หยิบเครื่องสื่อสารออกมาส่งข้อความหาหานเจินว่า “ป้าหานเจิน ท่านอยู่ที่ใด?”
หานเจินตอบกลับว่า “พวกเรามาถึงเมืองจื่อชู่แล้ว เสี่ยวซี เจ้ายังอยู่ในสำนักหรือ?”
ม่อเสี่ยวซีรับคำ ก่อนกล่าวต่อว่า “ท่านป้า ข้ามีเรื่องไม่สู้ดีจะบอก อีกประมาณ 10 วัน เมืองใดก็ตามที่มีประชากรมากอาจถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง ข้าขอแนะนำให้ท่านไปขุดอุโมงค์ซ่อนตัวในที่เปลี่ยวบริเวณนอกเมือง”
“อะไรนะ? เจ้าพูดจริงหรือ?” หานเจินอุทานเสียงหลง
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า “เป็นความจริงทุกประการ”
หานเจินเงียบไปนาน ก่อนถามว่า “เสี่ยวซี เจ้าได้ข่าวนี้มาจากที่ใด?”
“เรื่องนี้บอกไม่ได้ ท่านเชื่อข้าก็พอ” ม่อเสี่ยวซีไม่ได้เล่าเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นภายหลัง เกรงว่าพวกเขาจะเสียขวัญ
หานเจินตอบว่า “ได้ ข้าเชื่อเจ้า เสี่ยวซี ขอบใจมาก”
ม่อเสี่ยวซีไม่ได้ตอบอะไร เพียงส่งข้อความหาท่านลุงใหญ่ บอกให้พวกเขาขุดอุโมงค์ซ่อนตัวไว้ภายในมหาค่ายกลพิทักษ์สำนักด้วย
จากนั้นนางหยิบเปลววิญญาณเพลิงที่เก็บรวบรวมไว้ออกมา ดูดซับทีละน้อย
เมื่อดูดซับเปลววิญญาณเพลิงจนหมด คลังพลังจิตของนางก็ฟื้นคืนสู่ระดับ 500,000
ม่อเสี่ยวซีออกจากที่พักเช่า นั่งริมถนนคอยสังเกตประตูสำนักเทียนเหยียน