“ระดับบำเพ็ญของเจ้าเข้าสู่ขั้นเสวียนหุนชั้นเก้าแล้วกระมัง เหตุใดจึงยังไม่เหาะขึ้นสวรรค์?”
ม่อเสี่ยวซีชี้ไปยังยอดเขาเทพที่อยู่ไกลออกไป “บนยอดเขาลูกนั้นมีลวดลายค่ายกลผนึกวิญญาณอยู่เต็มไปหมด พวกมันใช้ผนึกวิญญาณของผู้ใดกัน?”
สีหน้าประมุขสำนักเขียวคล้ำฉับพลัน เขายกกระบี่เซียนในมือขึ้นฟันมาทางนี้
ม่อเสี่ยวซีใช้วิชาแสงเร้นฟ้า หลบปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวได้อย่างรวดเร็ว
ยามนี้บทลงโทษเก้าชั้นสวรรค์ก่อตัวสำเร็จแล้ว กระแสอสนีนับไม่ถ้วนปิดล้อมประมุขสำนักไว้ทุกทิศทาง เชียนเย่พุ่งลงมาจากฟากฟ้าราวสายฟ้าฟาด ทะลวงร่างประมุขสำนักในพริบตา
ในช่วงคับขัน ประกายแสงเจิดจ้าพลันระเบิดออกจากร่างประมุขสำนัก ซัดเชียนเย่กระเด็นไปในทันที
ม่อเสี่ยวซีรู้สึกหวานวาบในลำคอ เมื่อเห็นว่าการโจมตีครั้งเดียวไม่สำเร็จ อีกฝ่ายมีเครื่องรางเซียนป้องกันกาย นางจึงไม่รั้งอยู่ต่อ รีบเหินหนีไปยังที่ไกล
เพราะยังมีไอพลังอันน่าสะพรึงกลัวอีกหลายสายกำลังมุ่งหน้ามา หากถูกพวกเขาล้อมไว้ นางคงไม่มั่นใจว่าจะถอยออกมาได้อย่างปลอดภัย
“จับกุมคนร้าย! สังหารโดยไม่ละเว้น!” ประมุขสำนักกุมไหล่ที่หักไว้ ตะโกนเสียงกร้าว “ปิดประตูสำนัก ห้ามผู้ใดเข้าออกทั้งสิ้น!”
“ขอรับ!” ผู้บำเพ็ญแห่งสำนักเทียนเหยียนนับไม่ถ้วนกรูกันไปยังประตูสำนัก
แต่ม่อเสี่ยวซีรวดเร็วกว่าพวกเขามาก นางถือเหรียญตราของสำนักเทียนเหยียนไว้ในมือ พุ่งออกจากประตูสำนักไปก่อนใคร
เมื่อนางเหินไปถึงสถานที่ลับตาคน ก็เปิดใช้ค่ายกลเคลื่อนย้าย เพียงพริบตาก็มาถึงที่ห่างออกไปหลายสิบลี้
ทว่านางยังอยู่ในนครเทียนเหยียน ห่างจากประตูเมืองหลายลี้