ม่อเสี่ยวซีเพิ่งเตรียมเก็บเครื่องสื่อสาร ก็เห็นป้าหาเจินส่งข้อความขึ้นมา
ค่ายพักเบอร์ 80: “ทุกท่าน คืนนี้เก็บเกี่ยววัสดุอะไรมาบ้าง มีใครคิดจะขายหรือไม่”
ค่ายพักเบอร์ 112: “พวกเราเก็บได้หนังงูปีศาจหน้ามนุษย์หลายสิบผืน เกล็ดเกราะแข็งแกร่งมาก แต่ละผืนยาวประมาณสองวา แล้วยังมีเขี้ยวพิษอีกจำนวนหนึ่ง ท่านหัวหน้าจะรับซื้อในราคาเท่าไร”
ค่ายพักเบอร์ 80: “ต้องตรวจสินค้าก่อนถึงจะเสนอราคาได้ พรุ่งนี้ข้าจะไปหา แล้วค่อยคุยกันต่อหน้า”
ค่ายพักเบอร์ 110: “ท่านหัวหน้า ข้าก็มีเกล็ดเกราะกับเขี้ยวพิษของงูปีศาจหน้ามนุษย์อยู่ส่วนหนึ่ง แล้วยังมีเศษซากของบางอย่างที่เจ้าผีคะนองทำตกไว้ รบกวนแวะมาดูด้วย”
ค่ายพักเบอร์ 80: “ได้ ถึงตอนนั้นข้าจะแวะไปดูทางเจ้า”
ม่อเสี่ยวซีก็ส่งข้อความไปด้วย
ค่ายพักเบอร์ 108: “ป้าหาเจิน ข้าก็มีเกล็ดเกราะกับเขี้ยวพิษของงูปีศาจหน้ามนุษย์ อยากแลกกับแป้งมอสส์สักสามร้อยจิน”
ค่ายพักเบอร์ 80: “ได้พอดี ข้าเพิ่งรับซื้อแป้งมอสส์มาล็อตหนึ่ง ถึงตอนนั้นจะเอาสามร้อยจินไปให้”
ในตอนนั้นเอง ผู้นำคณะก็ส่งข้อความประกาศขึ้นมา: “ผู้เฝ้ายามทุกท่านโปรดทราบ กรมปราบมารแจ้งกฎใหม่ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป สำนักเทียนเหยียนจงจะส่งผู้ตรวจการไปประจำทุกค่ายพัก นับจากนี้ทุกครั้งที่เกิดคลื่นปีศาจประหลาด พวกเจ้าต้องส่งรายได้ร้อยละแปดสิบให้สำนัก...”
พอทุกคนได้ยิน ก็พากันแตกตื่นทันที
“อะไรนะ? ต้องส่งให้ตั้งร้อยละแปดสิบ? ท่านหัวหน้า ท่านฟังผิดหรือเปล่า?”
ผู้นำคณะ: “ไม่ผิด เบื้องบนสั่งมาอย่างนี้ ข้าไม่ได้เติมแม้แต่คำเดียว”
“สวรรค์! สำนักบ้าบออะไร ถึงกับคิดจะฮุบของของผู้เฝ้ายามด้วยหรือ?”