ยานมหาสำเภาค่อย ๆ บินเข้าใกล้ ก่อนจะลอยค้างอยู่เหนือกำแพงป้องกันของค่ายพักเบอร์ 108
ได้ยินเวยหลวนเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “ท่านพ่อ ให้พี่ชายของข้าประจำการอยู่ที่ค่ายพักแห่งนี้เถิด”
เวยเต๋อพยักหน้า “ได้”
แต่เวยชิงชวนกลับขมวดคิ้ว “อาหลวน ค่ายพักแห่งนี้มีแต่คนชรา คนอ่อนแอ สตรี และเด็ก ข้าประจำการอยู่ที่นี่จะได้ประโยชน์สักเท่าไรกัน”
เวยหลวนหลับตา คำนวณด้วยการขยับนิ้ว “พี่ชาย ที่นี่มีพลังสีม่วงแผ่คลุม โชคชะตารุ่งเรืองยิ่งนัก ดีกว่าที่อื่นมาก”
เวยเต๋อกล่าว “ชิงชวน ฟังน้องสาวเจ้า อยู่ประจำการที่นี่เถอะ”
“ก็ได้” เวยชิงชวนตอบรับอย่างจนใจ
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกวาดตามองเบื้องล่าง แล้วกล่าวกับเวยเต๋อว่า “ท่านผู้อาวุโสเวย ในเมื่อบุตรชายของท่านยืนยันว่าจะประจำการที่ค่ายแห่งนี้ เช่นนั้นข้าจะส่งข่าวลงไป ให้พวกเขาคอยปรนนิบัติอย่างระมัดระวัง”
เวยเต๋อพยักหน้า “รบกวนผู้จัดการจางแล้ว”
ผู้จัดการจางยิ้ม “ท่านผู้อาวุโสเวยเกรงใจเกินไป นี่เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”
กล่าวพลางพยักพเยิดไปทางม่อเสี่ยวซีกับน้องชาย “เด็กแดก ไปเรียกผู้จัดการค่ายของพวกเจ้ามา ข้ามีเรื่องจะสั่ง”
“ข้าคือผู้จัดการ ขอถามว่าท่านเป็นใคร มีธุระอะไรหรือ” ม่อเสี่ยวซีก้าวออกไปข้างหน้า พร้อมกับเดินวิชาคืนกำเนิดสงบลมหายใจ
ผู้จัดการจางกวาดตามองหญิงสาว ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง “นับแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณชายเวยแห่งตระกูลเวย เวยชิงชวน จะมาประจำการที่ค่ายพักเบอร์ 108 ต่อจากนี้พวกเจ้าจงปรนนิบัติเขาให้ดี ทุกเรื่องให้เขาเป็นใหญ่
“อีกอย่าง พวกเจ้าต้องรับประกันความปลอดภัยของเขา หากได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ข้าจะเอาเรื่องเจ้าเป็นคนแรก”