ดินซีหรั่ง? กลิ่นอายเต๋าแห่งฟ้าดิน?
อยากไปดูเกาะกลางทะเลสาบให้รู้เรื่องจริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ม่อเสี่ยวซีเดินเข้าไปหา เงยหน้ามองแล้วกล่าวว่า “อาจารย์อาหญิงหลิน ข้าอยากไปเดินเล่นแถวนี้สักหน่อย”
พลางยกยันต์ส่งสารในมือขึ้น “มีเรื่องอะไรก็ติดต่อข้าด้วยสิ่งนี้ได้”
หลินจือเวยกำลังพูดคุยกับเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องจากยอดเขาโอสถ จึงพยักหน้า “เช่นนั้นก็อย่าไปไกล และอย่ามีเรื่องกับใคร”
ที่นี่คือตลาดภายในสำนัก ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องตามอำเภอใจ นางจึงไม่กังวลว่าจะมีใครกล้าทำร้ายเด็กจากวังเทียนเหยียน
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า ก่อนหันหลังวิ่งไปยังบริเวณกองขยะของตลาด นางหยิบไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมาแล้วคุ้ยหาเศษชิ้นส่วนที่ยังใช้ประโยชน์ได้
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัวไม่หยุด:
[พบเศษขวดหยกธรรมดาหนึ่งชิ้น ต้องการใช้พลังจิต 1 แต้มเพื่อซ่อมแซมหรือไม่?]
[พบเศษกระเรียนเมฆา อาวุธวิเศษระดับต่ำหนึ่งชิ้น ต้องการใช้พลังจิต 3 แต้มเพื่อซ่อมแซมหรือไม่?]
[พบเศษกระดาษยันต์ระดับต่ำหนึ่งแผ่น ต้องการใช้พลังจิต 2 แต้มเพื่อซ่อมแซมหรือไม่?]
......
ม่อเสี่ยวซีรับไว้ทั้งหมด ไม่ปฏิเสธสักชิ้น แล้วเก็บเศษขยะเหล่านั้นเข้าไปในกระถางทองแดงที่อยู่กลางฝ่ามือ
ขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“อ้าว นี่มิใช่หลิงเหยาหรอกหรือ? ที่แท้ก็หลบอยู่ที่นี่เอง!”
ม่อเสี่ยวซีหันขวับไปมอง เห็นคนรับใช้สองคนจากวังเทียนเหยียนรายล้อมหลิงซูและหลิงเหมี่ยวเดินเข้ามา
คนที่พูดคือคนรับใช้ผู้หนึ่งซึ่งอยู่ข้างหลิงซู เขายิ้มเย็นชาน่าขนลุก ดูก็รู้ว่าไม่ได้มาดี
ม่อเสี่ยวซีค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนโดยไม่เอ่ยอะไร
หลิงซูเปิดปากว่า “รีบกลับไปกับพวกเรา! ศิษย์น้องหลิงเยว่เอาแต่พูดถึงเจ้า หลายวันมานี้แทบไม่ได้กินอาหารเลย”