“เผ่าผีหรือ?”
สองคำนี้พลันผุดขึ้นในความคิดของม่อเสี่ยวซี
สิ่งเหล่านี้มีรูปลักษณ์ตรงกับเผ่าผีที่บรรยายไว้ในตำราของสำนักเทพวิถีสวรรค์
สวมอาภรณ์สีรุ้ง ไร้ใบหน้า ลอยตัวเคลื่อนกายอย่างเงียบงัน ทั้งร่างแผ่หมอกอำมหิตเย็นเยียบออกมา
ม่อชางไห่เงยหน้ามองปีศาจประหลาดที่ลอยผ่านไป พลางพึมพำเสียงต่ำ “ราตรีร้อยภูต...”
“น่าจะเป็นหมื่นผียาตราราตรีมากกว่า” ม่อเสี่ยวซีแก้คำให้
ม่อชางไห่หันขวับ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา “เสี่ยวซี ราตรีร้อยภูตเป็นแค่คำเรียก ข้าเคยได้ยินผู้อาวุโสเล่าว่า เมื่อใดที่ปีศาจอาภรณ์สีรุ้งปรากฏขึ้น ก็หมายความว่ามนุษย์กำลังจะเผชิญมหันตภัยครั้งใหญ่
ครั้งก่อนที่มันปรากฏ น่าจะเป็นเมื่อกว่าร้อยปีก่อน มนุษย์ล้มตายไปกว่าครึ่ง เมืองเล็กเมืองใหญ่กว่าสองร้อยแห่ง สุดท้ายเหลืออยู่เพียงสามสิบกว่าแห่ง...”
ม่อเสี่ยวซีขมวดคิ้ว “พวกมันปรากฏตัวบ่อยหรือ?”
ม่อชางไห่ส่ายหน้า “ไม่ใช่บ่อย ทุก ๆ ราวสามร้อยปีจะเกิดมหันตภัยขึ้นครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้กลับมาเร็วกว่ากำหนดตั้งร้อยกว่าปี”
“เร็วขึ้นหรือ?” ม่อเสี่ยวซีรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เหตุใดถึงมาเร็วกว่ากำหนด? หรือเพราะช่วงนี้กวาดล้างปีศาจประหลาดมากเกินไป จนไปกระตุ้นสัตว์ประหลาดที่ดูคล้ายเผ่าผีเข้า?
พอคิดเช่นนี้ ม่อเสี่ยวซีก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย
ไม่ได้การ จะนั่งรอความตายอยู่ตรงนี้ไม่ได้ ฉันต้องออกไปดูให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ม่อเสี่ยวซีเรียกน้องชายมาหา สีหน้าเคร่งขรึมพลางกล่าว “ข้าจะออกไปข้างนอก เจ้ารวบรวมทุกคนมาให้พร้อม หากมีปีศาจประหลาดบุกโจมตีค่ายกลเมื่อไร ก็รีบพาทุกคนเข้าไปหลบในหอหลิงหลง”
พลางหยิบถุงเก็บของใบหนึ่งออกมา “ในนี้มีคริสตัลปีศาจขั้นสามหนึ่งแสนก้อน มากพอให้หอหลิงหลงคงอยู่ได้สิบวันถึงครึ่งเดือน”