ม่อเสี่ยวซีดีใจเป็นอย่างยิ่ง รีบร่ายวิชาฟื้นฟูให้ตนเองสองครั้ง
แต่พลังชีวิตที่สูญเสียไปกลับไม่อาจฟื้นคืน
ในเวลานี้ ลูกเจี๊ยบขนทองร่อนลงมาจากฟากฟ้า เบื้องหลังยังมี กระบี่เซียนที่พังยับเยินตามมาด้วย
ม่อเสี่ยวซียื่นมือคว้ากระบี่เซียนไว้ แล้วเห็นว่าร่างวิญญาณของเชียนเย่เลือนรางลงไม่น้อย ราวกับจะสลายหายไปในวินาทีถัดมา
นางรีบโยนมันเข้าไปในมิติบ่อบัว กวาดเปลววิญญาณเพลิงมากองไว้บนตัวมัน ให้ดูดซับเพื่อฟื้นฟู
ลูกเจี๊ยบขนทองลงไปเกาะบนศีรษะของผู้เป็นนาย อ้าปากเล็ก ๆ พ่นไข่มุกวิญญาณออกมาลูกหนึ่ง หมอกดำโอบล้อมหมุนวน
“นี่คืออะไร?” ม่อเสี่ยวซีประคองไข่มุกวิญญาณขนาดเท่าชามใบหนึ่ง พลางถามเสียงเบา
ที่จริงเมื่อครู่ตอนลูกเจี๊ยบขนทองสังหารปีศาจสองตาแดงเลือด นางเหมือนได้ยินเสียงประกาศอะไรบางอย่าง แต่รอบข้างวุ่นวายเกินไป จึงฟังไม่ชัดว่าพูดว่าอะไร
ลูกเจี๊ยบขนทองใช้ปากจิกขนสีทองที่ยุ่งเหยิงของตนสองสามที แล้วกระพือปีกเล็ก ๆ ก่อนค่อย ๆ เลือนหายเข้าไปบนกระหม่อมของม่อเสี่ยวซี
ม่อเสี่ยวซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโยนไข่มุกวิญญาณเข้าไปในมิติบ่อบัว แล้วถามเมาตั้นว่า “เจ้ารู้ไหมว่าสิ่งนี้มีประโยชน์อะไร?”
เปลววิญญาณเพลิงรูปร่างมนุษย์ลอยออกมาจากเตาธูปเก็บกลิ่น เปิดเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “นี่คือไข่มุกวิญญาณของปีศาจราชา ใช้หล่อเลี้ยงวิญญาณได้”
“ไข่มุกวิญญาณปีศาจราชา?” ถ้าเช่นนั้น สิ่งที่เจอเมื่อครู่ก็คือปีศาจราชาแห่งปีศาจไร้หน้าสวมอาภรณ์หลากสีนั่นเอง
นับเป็นเรื่องน่ายินดีครั้งใหญ่จริง ๆ ฉันต้องไปหาให้ได้ว่าปีศาจราชามีของที่ตกหล่นอย่างอื่นอีกหรือเปล่า
ม่อเสี่ยวซีวางไข่มุกวิญญาณไว้บนเตาธูปเก็บกลิ่น แล้วกำชับฉางเฟิง เชียนเย่ เมาตั้น และพวกพ้องว่า “พวกเจ้าดูดซับมันด้วยกัน พยายามยกระดับให้เร็วที่สุด”