ม่อเสี่ยวซีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “พาพวกเขามาเถิด”
คนกว่าร้อยมิได้มากมายนัก น่าจะยังอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้
“ได้” หานเจินยินดีอย่างยิ่ง รีบส่งสัญญาณเรียกยานเหาะที่อยู่ด้านหลังให้ตามมา
ม่อเสี่ยวซีเปิดคุยเทียนเจี้ยนอีกครั้ง เนื้อหาข้างในยังคงเหมือนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
นางถอนหายใจเบา ๆ ในใจ เก็บหนังสือเข้าที่ ก่อนรวบรวมหินวิญญาณกับคริสตัลปีศาจที่เหลืออยู่ภายในมหาค่ายกลพิทักษ์สำนักเข้าไปในมิติ จากนั้นร่ายวิชาโฮ่วถู่ ถอนจานค่ายกลกับธงค่ายกลออกมา
ไร่นาบนพื้นดิน ไม้ปีศาจเพลิง รวมถึงเรือนหินในเรือนซื่อเหอ ล้วนถูกย้ายเข้าไปในมิติบ่อบัว
เวลานี้ ยานเหาะของหานเจินลอยมาถึงเหนือทะเลหมอกแล้ว นางกับผู้คนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ ก้มมองลงไปเบื้องล่าง
ม่อเสี่ยวซีทะยานขึ้นมาจากทะเลหมอก มาหยุดอยู่ใกล้หานเจิน “ป้าหานเจิน เรียกทุกคนมารวมกัน แล้วนำข้าวของจำเป็นติดตัวไปด้วย ข้าจะพาพวกท่านไปมิติลับ”
“ได้” หานเจินประสานหมัดคารวะม่อเสี่ยวซี ก่อนให้สามีแจ้งคนบนยานเหาะอีกสองลำที่อยู่ด้านหลังให้รีบตามมา
คนกว่าร้อย ทั้งคนแก่และเด็กเล็ก ต่างแบกข้าวของที่ถุงเก็บของใส่ไม่หมด สีหน้าหนักอึ้ง ก่อนทยอยคารวะม่อเสี่ยวซี
ม่อเสี่ยวซีเอ่ยว่า “มิติลับคุ้มครองพวกท่านได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น ส่วนภายหน้าจะเป็นอย่างไร ข้าก็ไม่กล้ารับรองว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น”
“พวกเราทราบแล้ว ท่านเจ้าบ้านหาเจินได้บอกกล่าวพวกเราไว้ก่อนหน้านี้แล้ว”
ชายคนหนึ่งก้าวออกมา ค้อมกายคารวะม่อเสี่ยวซีอย่างลึกซึ้ง “ขอบคุณท่านเจ้าบ้านม่อที่มีเมตตายิ่ง พวกเราเพียงอยากเสี่ยงคว้าโอกาสอันริบหรี่ หากภายหน้าประสบเคราะห์ นั่นก็เป็นลิขิตสวรรค์”