ม่อชางไห่ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม จ้องมองหลานสาว “เสี่ยวซี เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?”
“ข้ามีคุยเทียนเจี้ยน” ม่อเสี่ยวซีไม่ได้บอกว่านี่เป็นวิชาลับหรือหนังสือ นางกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ท่านลุงใหญ่ เหลือเวลาอีกไม่กี่วันก่อนแดนวิญญาณจะพินาศ ข้าถึงได้พาพวกท่านเข้ามาในมิติลับ”
“มิติลับจะต้านทานวิธีการของผู้ทรงพลังได้หรือ?” ม่อชางไห่ถาม
ม่อเสี่ยวซีส่ายหน้า “ต้านไม่ได้ แต่ข้าอยากลองดู”
นางหยิบลูกแก้วหลิวหลีขึ้นมา “หากแดนวิญญาณเหมือนลูกแก้วลูกนี้ เมื่อมันถูกทำลาย สิ่งของข้างในย่อมกระเด็นออกมาบ้าง”
ม่อชางไห่ส่ายหน้า “ตั้งสมมติฐานเช่นนี้ไม่ได้ ในเมื่อคนผู้นั้นทำลายโลกใบหนึ่งได้ ความสามารถของเขาก็ย่อมทำให้ทั้งโลกแหลกเป็นผุยผง พวกเรา...หนีไม่พ้น”
ม่อเสี่ยวซีเงียบไป ครู่ใหญ่จึงเอ่ยว่า “ถ้าไม่ลอง แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าหนีไม่พ้นแน่?”
ใบหน้าเสี่ยวเป่ยซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
ใครก็ตามที่รู้ว่าตนเองเหลือชีวิตอีกเพียงไม่กี่วัน ย่อมไม่มีทางไม่ตื่นตระหนก
ม่อชางไห่พยักหน้าอย่างยากลำบาก “เช่นนั้นก็ลองดู เพียงแต่คนอื่น ๆ ในสำนัก...จะเข้ามาด้วยกันได้หรือไม่?”
ม่อเสี่ยวซีกล่าวว่า “เดี๋ยวข้าจะส่งพวกเขาไปยังมิติลับเสวียนอู่ ที่นั่นเป็นเขตของสำนักเทพวิถีสวรรค์”
นางหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “มิติลับรองรับคนมากเกินไปไม่ได้ มิฉะนั้นเวลาที่มันคงอยู่จะสั้นลง”
“ข้าเข้าใจแล้ว” ม่อชางไห่หลับตาลง ก่อนกลืนคำว่า ‘ยังมีท่านปู่ของเจ้า’ กลับลงคอ
ม่อเสี่ยวซีหยิบถุงเก็บของใบหนึ่งส่งให้ท่านลุงใหญ่ “ในนี้มีเสบียงอยู่บ้าง กับศาสตราวิเศษขั้นต่ำอีกสองสามชิ้น พวกท่านพักอยู่ที่นี่ไปก่อน พยายามอย่าขัดแย้งกับคนในพื้นที่”