ม่อเสี่ยวซีเดือดดาลขึ้นมา อยากสู้จนตัวตายเพื่อกำจัดแม่ลูกใจร้ายคู่นี้ให้สิ้นซาก
แต่พลังวิญญาณในร่างอ่อนแอเกินไป อีกทั้งขอบเขตของนางยังอยู่เพียงขั้นหลอมแรงวิญญาณชั้นสอง
ม่อเสี่ยวซีหลับตาลง พยายามพร่ำบอกตัวเองอย่างหนักแน่นว่านี่เป็นเพียงความฝัน ขอแค่ตื่นขึ้นมา ทุกอย่างก็จะไม่เคยเกิดขึ้น
ขณะนั้น สตรีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เอ่ยเสียงเบาว่า “คนมา พานางไปยอดเขาโอสถ ให้หมอรักษาเสีย อย่าปล่อยให้พิการจริง ๆ ล่ะ”
“เจ้าค่ะ” สาวใช้เดินเข้ามาใกล้ ก้มลงอุ้มม่อเสี่ยวซีที่เหงื่อท่วมตัวขึ้นมา แล้วขี่กระเรียนเซียนไปยังยอดเขาโอสถ
บรรดาหมอบนยอดเขาโอสถเห็นจนชินตา ต่างเงียบงันขณะต่อกระดูกที่หักให้เด็กหญิง แล้วป้อนยาเม็ดให้นางกิน
ม่อเสี่ยวซีรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างเหลวไหล จึงคว้าแขนเสื้อหมอหญิงบนยอดเขาโอสถคนหนึ่งไว้แล้วถามว่า “ศิษย์อาหญิง หลิงเหยาเป็นลูกสาวของจิ่งซื่อจริงหรือเจ้าคะ?”
หมอหญิงชะงักไปครู่หนึ่ง ลูบผมนางพลางกล่าวว่า “แน่นอนสิ รีบนอนเถิด พอตื่นขึ้นมา ขาก็หายดีแล้ว”
ม่อเสี่ยวซีหลับตาลง ท่ามกลางความสะลึมสะลือคล้ายได้ยินใครบางคนพูดคุยกันอยู่ไม่ไกล
“องค์เซียนจิ่งซื่อช่างโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว หลิงเหยาก็เป็นลูกสาวของนางเหมือนกัน เพิ่งห้าขวบเองนะ ทำลงได้อย่างไร?”
“นั่นสิ หลิงเหยาน้อยน่าสงสารเหลือเกิน เกิดมาก็ไม่เคยได้ใช้ชีวิตสุขสบาย หากไม่ได้เห็นกับตาตอนนางเกิด ข้าคงนึกว่าหลิงเหยาเป็นลูกของศัตรูองค์เซียนจิ่งซื่อเสียอีก...”
“ก็จริง องค์เซียนจิ่งซื่อช่างประหลาดนัก ทั้งที่หลิงเยว่ก็อายุสิบห้าปีแล้ว เป็นคนแคระที่ไม่มีวันเติบโตไปตลอดชีวิต แต่องค์เซียนกลับทะนุถนอมนางราวกับเด็กน้อย”