มีพลังบำเพ็ญสูงถึงเพียงนี้ ย่อมเป็นมือดีในการขนหินแน่นอน
ม่อเสี่ยวซีดีใจ รีบเดินเข้าไปถามว่า “พวกเจ้ายินดีมาอยู่ค่ายของข้าหรือไม่? วันละสองมื้อ กินอิ่มไม่อั้น”
ทั้งสองจึงละสายตาจากกัน แล้วมองสำรวจนางผ่านกรงขัง
ขณะนั้นเอง ยามค่ายอีกสองคนก็เดินเข้ามา ตะโกนเรียกชายฉกรรจ์ในกรงว่า “พี่น้อง มากับพวกข้าสิ สวัสดิการดี หากทำงานได้ดี ยังจัดสาวงามมาปรนนิบัติให้ด้วย”
สองคนนี้ถึงกับไม่รอให้นางเลือกเสร็จก็เข้ามาแย่งคน ม่อเสี่ยวซีโมโหอย่างยิ่ง
แต่นางก็รู้ว่า ไม่ใช่แค่นางที่เลือกคน นักโทษเองก็เลือกนายจ้างได้เช่นกัน
นางจึงงัดไม้ตายออกมา “ถ้าพวกเจ้ามาอยู่ค่ายของข้า ขอเพียงมีผลงานมากพอ ทุกเดือนจะได้รับยาบำรุงกำลังหนึ่งเม็ด”
“เจ้าพูดจริงหรือ?” นักโทษคนหนึ่งเริ่มหวั่นไหว
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า “แน่นอนว่าจริง”
“อย่าไปเชื่อคำพูดเหลวไหลของนาง!” ยามค่ายคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง “นางเป็นแค่ผู้หญิง แถมยังมีคนพิการอีกคน ถ้าพวกเจ้าไปอยู่กับพวกนาง ก็มีแต่ต้องเป็นวัวเป็นม้าให้พวกนาง!”
ม่อเสี่ยวซีขมวดคิ้ว กวาดตามองยามค่ายทั้งสอง แล้วพบว่าที่เอวของพวกเขาห้อยป้ายไม้ค่ายหมายเลข 111 กับค่ายหมายเลข 112 อยู่คนละป้าย
ที่แท้พวกเขาก็รีบร้อนหาคนไปสร้างกำแพงล้อมค่ายเหมือนกันนี่เอง มิน่าถึงยอมทุ่มขนาดนี้
“หรือพวกเจ้ารับคนไปเลี้ยงดูประหนึ่งบรรพบุรุษหรืออย่างไร?” นางอดโต้กลับอย่างเผ็ดร้อนไม่ได้
ในเมื่อคิดจะขัดขวางกัน ก็ขัดขวางกันให้เต็มที่ ดูสิว่าใครจะขัดขวางอีกฝ่ายได้มากกว่ากัน!
ชายจากค่ายหมายเลข 111 โกรธจัด ชี้หน้าม่อเสี่ยวซี “เจ้ารนหาที่ตาย!”