“พวกเรามาจากเมืองอี้เหมา”
เหมิงเทียนเอ่ยอธิบาย “ลูกสาวยังเล็ก ที่บ้านไม่มีใครดูแล เลยต้องพามาด้วย”
“แล้วภรรยาท่านล่ะ?” ม่อเสี่ยวซีอดอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ จึงซักไซ้ต่อ
เหมิงเทียนพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “นางตายแล้ว”
“อ้อ”
ม่อเสี่ยวซีจบบทสนทนา พาทุกคนไปยังห้องรับรองแขก แล้วจ่ายเงินซื้อขนมมอสสองสามชิ้น แบ่งให้เหมิงเทียนกับเจียงเชี่ยคนละชิ้น
รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น พอฟ้าสาง นางก็พาทุกคนกลับไปยังค่ายพักเบอร์ 108
เมื่อมีคนเพิ่มขึ้นมาทีเดียวสี่คน บ้านในค่ายจึงไม่พออยู่
หากจะสร้างบ้านใหม่ก็ต้องเสียเวลาอีกหลายวัน ชั่วคราวจึงทำได้เพียงให้ทุกคนลำบากหน่อย ผู้หญิงอยู่ห้องหนึ่ง ผู้ชายอยู่อีกห้องหนึ่ง เบียดกันนอนบนเตียงรวม
อย่างไรเสีย กลางวันทุกคนก็ต้องออกไปทำงาน ไม่มีใครอยู่แต่ในบ้านทั้งวัน
แม้แต่เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองคน กลางวันก็ยังช่วยหลินจิ้นก่อไฟทำอาหารอย่างว่าง่าย
มื้อแรกกินแป้งก้อน ใส่เส้นใบบัวกับเนื้อสัตว์ปีศาจลงไปด้วย
เหมิงเทียนกับม่อต้าจวงกินกันคนละอ่างใหญ่ แม้แต่เจียงเชี่ยยังกินไปตั้งสองชามใหญ่
หลังอาหาร ม่อเสี่ยวซีหยิบสิ่วกับค้อนเหล็กเพชรออกมายื่นให้เหมิงเทียนกับเจียงเชี่ย “พวกท่านสองคนขุดหินไปเถอะ ส่วนข้าจะขนย้ายเอง”
จากนั้นนางหันไปบอกต้าจวง เสี่ยวเป่ย และท่านลุง “พวกท่านช่วยกันวางฐานราก”
ส่วนป้าสะใภ้ใหญ่ต้องอยู่เฝ้าค่าย และทำอาหารวันละสามมื้อไปด้วย
เหมิงเทียนพยักหน้า แล้วขึ้นรถพื้นเรียบที่ม้าปีศาจลากไปกับเจียงเชี่ย มุ่งหน้าไปยังเนินเขาที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้