ม่อเสี่ยวซีกะพริบตาปริบ ๆ ลองหยั่งเชิงว่า “ข้ามีคริสตัลปีศาจแค่ห้าเม็ด มากกว่านี้ไม่มีแล้ว...”
“คริสตัลปีศาจห้าเม็ด? สาวน้อยกำลังล้อเล่นกับคนแก่หรือ?” เจ้าของร้านโบกมือ “ไม่ขาย!”
“ไม่ขายก็ช่างเถอะ อย่างไรข้าก็ไม่ได้อยากซื้อเท่าไรอยู่แล้ว” ม่อเสี่ยวซีหันไปดูสินค้าอื่นต่อ
คาดไม่ถึงว่าเจ้าของร้านจะเอ่ยขึ้นว่า “ห้าสิบเม็ดคริสตัลปีศาจ เอาไปเลย”
“อะไรนะ? ห้าสิบเม็ดคริสตัลปีศาจ? หนังสือของท่านพังขนาดนั้น ยังจะอ่านออกสักกี่ตัวอักษร? ห้าสิบเม็ดอะไรกัน แค่ห้าเม็ดก็แพงเกินไปแล้ว” ม่อเสี่ยวซีพูดอย่างไม่สบอารมณ์
พูดยังไม่ทันขาดคำ เจ้าของร้านก็ตบม้วนคัมภีร์ที่ชำรุดลงบนเคาน์เตอร์ดังปัง “เอาละ! ห้าเม็ดก็ห้าเม็ด จ่ายเงินแล้วเอาไป”
“หา?” ม่อเสี่ยวซีตกตะลึง เดิมทีคิดจะปฏิเสธ แต่เมื่อนึกถึงเสียงแจ้งเตือนในสมอง จึงกัดฟันหยิบคริสตัลปีศาจห้าเม็ดออกมายื่นให้
นางหยิบหนังสือที่ชำรุดจนแทบดูไม่ได้ขึ้นมาเปิดดู ตัวอักษรด้านในเกินครึ่งเลือนรางจนอ่านไม่ออก
ยิ่งไปกว่านั้น จำนวนหน้าก็ไม่ครบ ขาดหายไปเกินครึ่ง
ถึงจะรู้ว่าตนซ่อมมันได้ ม่อเสี่ยวซีก็ยังรู้สึกว่าขาดทุนอยู่ดี
“นี่! เจ้าของร้าน ท่านเอาเปรียบกันเกินไปแล้วหรือเปล่า? หนังสือพังอะไรแบบนี้ ไม่มีสักประโยคที่สมบูรณ์เลย”
นางแกล้งทำเป็นโมโห ตบเคาน์เตอร์แล้วพูดว่า “ข้าจะคืนของ!”
“ซื้อขายตกลงกันแล้ว ไม่รับคืนหรือเปลี่ยน” เจ้าของร้านยิ้มแย้มพลางกลับไปนั่งบนเก้าอี้โยก ก่อนหยิบม้วนหนังสือที่ชำรุดอีกเล่มจากหีบเก่าข้างกายขึ้นมา
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในสมองของม่อเสี่ยวซีอีกครั้ง
【พบม้วนวิชาลับระดับหวงที่ชำรุด ก้าวสายลม ต้องการใช้พลังจิต 2 หน่วยซ่อมแซมหรือไม่?】
ก้าวสายลม? แม้ระดับจะไม่สูง แต่ตัวนางเองก็ใช้ได้
“เจ้าของร้าน กระดาษเก่า ๆ ในหีบนั่น ขอข้าดูหน่อยได้ไหม?” ม่อเสี่ยวซีคิดจะคัดดูสักหน่อย บางทีอาจเจอวิชาบำเพ็ญที่ระดับสูงกว่านี้