ม่อเสี่ยวซีปิดคุยเทียนเจี้ยน วางตัวลงบนเตียงแล้วหลับตา
ดูท่าตอนนี้คงยังสร้างสะพานไน่เหอไม่ได้ ส่วนเส้นทางหวงเฉวียนอะไรนั่นก็ไม่รู้ว่าคืออะไรกันแน่? ยังมีประตูนรกที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น รอพลังจิตฟื้นเต็มที่เมื่อไร ค่อยลงไปดูสักหน่อย
หลังงีบพักอยู่ครู่หนึ่ง ญาณของนางก็แทรกเข้าไปในมิติบ่อบัว เพื่อตรวจดูร่างของจิ่งฉือ
ภายในมิติมีสายลมบางเบาหมุนวน จิ่งฉือนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญอยู่ข้างรูปสลักดอกบัว แรงวิญญาณโอบล้อมรอบกาย ก่อเป็นกลุ่มลมเล็ก ๆ
ส่วนหินวิญญาณแต่ละก้อนที่ควบแน่นขึ้นในบ่อน้ำวิเศษ กลับถูกเขาดูดซับไปจนหมด
ม่อเสี่ยวซีเจ็บใจจนกระตุกยิก ๆ อดเอ่ยถามอย่างไม่พอใจไม่ได้ “ต้าฮวา ทำไมไม่บอกกันสักคำ ถึงได้เอาของของข้าไปผลาญจนหมด?”
จิ่งฉือลืมตาขึ้น เอ่ยเสียงเนิบว่า “ข้ายืมใช้ก่อน รอพลังฟื้นคืนแล้ว ข้าจะคืนให้เจ้าเอง”
ม่อเสี่ยวซีกอดอก พลางพิจารณาร่างของจิ่งฉือไม่หยุด
ร่างองค์เซียนนี้ไม่ด้อยไปกว่าเครื่องรางเซียน ส่วนอายุขัยขององค์เทพจิ่งซื่อเหลือเพียง 130 กว่าปี หากนางไม่ได้ตรวจดูสมุดเป็นตาย ก็คงคิดว่าจิ่งฉือตายเพราะการแย่งชิงอำนาจภายในสำนักจริง ๆ
ดูท่าวิญญาณของจิ่งฉือที่แตกสลายไปคงเป็นฝีมือองค์เทพจิ่งซื่อ นางใกล้สิ้นอายุขัยแล้ว จึงต้องการร่างที่มีระดับบำเพ็ญสูงพอและสถานะมั่นคงมากพอ เพื่ออาศัยร่างผู้อื่นคืนชีพ
ด้วยเหตุนี้ นางถึงได้สร้างบ่อโลหิตและค่ายกลไว้ใต้ดินในเขตจัดงานเลี้ยง สังหารผู้บำเพ็ญไปนับไม่ถ้วนในคราวเดียว
เพราะจิ่งซื่อรู้วิธีใช้เลือดลมของผู้บำเพ็ญหลอมโอสถมาร ขอเพียงนางนำร่างของจิ่งฉือไป แล้วหาโอกาสหลอมรวมวิญญาณ นางก็จะกลายเป็นจิ่งฉือ ต่อไปบางทีอาจได้สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักด้วย