ประมุขยอดเขาโอสถสบตาอีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง ก่อนกล่าวเสียงเย็นชา “องค์เทพจิ่งซื่อ ข้าปกป้องศิษย์ในสำนักของข้า แล้วผิดตรงไหนหรือ?”
องค์เทพจิ่งซื่อเดือดดาล ตบที่เท้าแขนเก้าอี้ดังฉาด กำลังจะลงมือกับประมุขยอดเขาโอสถ ทันใดนั้นมิติด้านหน้าพลันแยกออก ชายชราหลังค่อมคนหนึ่งก้าวออกมา
เขามองจิ่งซื่อแวบหนึ่ง แล้วกระแอมเบา ๆ “จิ่งซื่อ พอได้แล้ว มิติลับหายไปก็ช่างเถิด เดิมทีมันก็เป็นเพียงมิติของปุถุชน ไม่มีวาสนาอันใดให้แสวงหา”
จิ่งซื่อมีสีหน้ามืดครึ้ม “ศิษย์พี่พูดง่ายนัก! หากไม่มีมิติลับของปุถุชนนั่น หลิงเยว่ของข้าจะบำรุงดวงวิญญาณได้อย่างไร?”
ประมุขสำนักขมวดคิ้วเล็กน้อย “จิ่งซื่อ กรรมชั่วติดตัวเจ้าหนักหนานัก ไม่เป็นผลดีต่อการบำเพ็ญ ทั้งยังไม่เป็นผลดีต่อการฟื้นฟูของหลิงเยว่ หากคิดให้บุตรสาวของเจ้ามีอายุยืนยาว ต่อจากนี้เจ้าต้องสั่งสมบุญกุศล ทำความดี แทนที่จะก่อกรรมฆ่าฟันตามอำเภอใจ”
“ประมุขสำนัก! เรื่องของข้าไม่ต้องให้เจ้ามาสอดปาก!” องค์เทพจิ่งซื่อแค่นเสียงเย็น “เจ้าเอาเวลาไปห่วงตัวเองให้มากเถิด”
ประมุขสำนักสีหน้าขรึมลง ก่อนหมุนกายจากไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น คนอื่น ๆ ก็พากันคุ้มครองศิษย์ในยอดเขาของตน แล้วแยกย้ายกันไป
นับแต่นั้นมา ทุกคนในสำนักเทียนเหยียนต่างหวาดระแวง ศิษย์ทยอยหลบหนีออกจากประตูสำนักไม่ขาดสาย
ทว่าใช่ว่าศิษย์ทุกคนจะออกจากมหาค่ายกลพิทักษ์สำนักได้ ศิษย์รับใช้ส่วนใหญ่เพิ่งเข้าสำนัก จึงไม่มีทางได้รับเหรียญตราออกจากสำนัก
ส่วนม่อเสี่ยวซี ร่วงหล่นลงไปไม่หยุด ราวกับตกลงสู่หุบเหวลึกไร้ก้นบึ้ง
เมื่อได้สติ นางก็เห็นผืนธงขาวลอยอยู่ในความมืดมิดเบื้องล่าง