ส่วนกลุ่มผู้ลี้ภัยที่อยู่ด้านหลังก็พากันวิ่งเข้าไปใต้ม่านฝนอย่างบ้าคลั่ง กลัวว่าฝนจะหยุดเสียก่อน บางคนถึงกับไม่สนใจสัมภาระ ผู้เฒ่า หรือเด็กที่มาด้วย
ม่อเสี่ยวซีปะปนอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้น เดินไปหยุดข้างชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนบาดเจ็บ
ชายผู้นั้นพิงก้อนหินอยู่ ใบหน้าซีดเซียวราวกับใกล้สิ้นใจ
ม่อเสี่ยวซียื่นน้ำเปล่าหนึ่งชามกับหมั่นโถวให้เขา
เขาเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ม่อเสี่ยวซีเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “กินเถิด ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้า นี่ถือเป็นค่าตอบแทน”
ชายผู้นั้นยื่นมือรับชามน้ำ ดื่มรวดเดียวไปเกินครึ่ง แล้วกัดหมั่นโถวคำใหญ่ ก่อนกลืนลงไปทั้งที่ยังเคี้ยวไม่ทัน
ทั่วทั้งร่างของเขาสั่นเทา ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เป็นปฏิกิริยาของร่างกายที่หิวโหยจนถึงขีดสุด
ม่อเสี่ยวซีรอจนเขากินหมั่นโถวไปครึ่งลูกและดื่มน้ำหมดหนึ่งชามแล้ว จึงเอ่ยถาม “พวกเจ้ามาจากที่ใด แล้วกำลังจะไปไหน?”
ชายผู้นั้นยัดหมั่นโถวครึ่งชิ้นใส่อกเสื้ออย่างทะนุถนอม ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “พวกเราหนีภัยมาจากจวนอิ้งเทียน ตั้งใจจะหาที่สักแห่งตั้งหลักปักฐาน...”
“เหตุใดจึงหนีภัย?”
ตามหลักแล้ว จวนอิ้งเทียนเป็นถิ่นกำเนิดของฮ่องเต้ ควรมั่งคั่งกว่าพื้นที่อื่น ต่อให้ประสบภัยแล้งหรือปีอดอยาก เสบียงบรรเทาทุกข์ที่ส่งไปช่วยจวนอิ้งเทียนก็ควรมีมากกว่าที่อื่น
คนมากมายพากันหนีออกจากจวนอิ้งเทียน ย่อมต้องมีสาเหตุ
ริมฝีปากของชายผู้นั้นสั่นระริก เขาเอ่ยเสียงต่ำว่า “ในจวนอิ้งเทียนมีปีศาจกับมาร พวกมันจับคนไปขังไว้ในเมืองทั่วทุกแห่ง พวกเราอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงได้แต่หนี...”
“ปีศาจกับมารหรือ?” ที่นี่ไม่มีแรงวิญญาณ ทั้งยังไม่มีพลังอาฆาต แล้วปีศาจกับมารมาจากที่ใด?