เมื่อม่อเสี่ยวซีได้ยินนางพูดเช่นนั้น ปฏิกิริยาแรกคือคิดว่าตนเจอพวกมิจฉาชีพเข้าแล้ว
นางสะบัดมือ ปัดมือของอีกฝ่ายที่ยื่นมาแตะตนออก ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา “เจ้าจำคนผิดแล้ว”
หญิงวัยกลางคนเซถลา น้ำตาไหลพราก “ต้าอา เป็นแม่เองที่ผิด ไม่ควรตบหน้าเจ้าเลย”
ม่อเสี่ยวซีมองนางแสดงละครด้วยสีหน้าเย็นชา
หญิงคนนั้นยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา ก่อนหยิบห่อผ้าจากอกเสื้อยัดใส่มือม่อเสี่ยวซี “ในนี้มีหยกวิญญาณ 100 ก้อน หากเจ้าอยากตรวจรากวิญญาณก็ไปตรวจเถิด เรื่องแต่งงานของพี่ใหญ่เจ้า... เขาบอกว่าขอเลื่อนไปก่อน...”
ม่อเสี่ยวซีกวาดตามองห่อผ้า แล้วพบว่าข้างในมีผลึกแรงวิญญาณเบาบางอยู่ 100 เม็ดจริง ๆ
นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
หรือว่ากลลวงของพวกต้มตุ๋นในที่แห่งนี้จะแยบยลถึงเพียงนี้? แสดงละครได้สมจริงขนาดนี้เชียว? ถึงกับใช้หินวิญญาณชั้นต่ำเป็นเหยื่อล่อ?
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็ขอรับไว้โดยไม่เกรงใจแล้วกัน
นางกำห่อหินวิญญาณชั้นต่ำแน่น หันไปถามหญิงสาวก่อนหน้านี้ “แม่นาง การตรวจรากวิญญาณต้องจ่ายเงินด้วยหรือ?”
หญิงสาวมองนางราวกับมองคนบ้านนอก “แน่นอน ต้องจ่ายคนละ 100 หินวิญญาณชั้นต่ำ ไม่ว่าจะมีรากวิญญาณหรือไม่ เงินก้อนนี้ก็ไม่คืน”
ม่อเสี่ยวซีประหลาดใจ
ขั้นตอนนี้แทบไม่ต่างจากการสอบบรรจุเข้ารับราชการในชาติก่อนเลยแฮะ
“ถ้าตรวจพบว่ามีรากวิญญาณ จะได้รับเข้าสำนักหรือไม่?” นางถาม
หญิงสาวแค่นเสียง “เจ้าคิดอะไรอยู่? การตรวจรากวิญญาณเป็นเพียงขั้นแรกเท่านั้น ต่อไปยังต้องตรวจทั้งกระดูกและจิตใจ สุดท้ายยังต้องสัมภาษณ์อีก หากไม่ผ่านแม้แต่ข้อเดียว ก็เข้าสำนักไม่ได้”