เด็กทั้งสองกุมศีรษะแล้วกรีดร้อง ก่อนจะรีบหลบไปอยู่ด้านหลังหญิงวัยกลางคน ตัวสั่นงันงก
ชายวัยกลางคนที่กำลังผ่าฟืนเห็นเด็กทั้งสองเป็นเช่นนั้น ก็รีบวิ่งเข้ามาโอบพวกเขาไว้ในอ้อมแขน
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงประตูเรือนใหญ่ตะโกนลั่น ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนในพริบตา “ต้าอา! เจ้าเริ่มเล่นกลหลอกผีอีกแล้วหรือ? ข้าบอกเจ้าแล้ว! ห้ามรังแกซานซานกับหยางหยาง!”
หญิงวัยกลางคนวางกระด้งในมือลงข้าง ๆ แล้วเอ่ยกับอากาศว่างเปล่า “เสี่ยวซี เป็นเจ้าหรือ? เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”
ม่อเสี่ยวซีไม่ส่งเสียงตอบ เพียงเดินสำรวจห้องต่าง ๆ อยู่รอบหนึ่ง
นางพบตำราหลายเล่มในห้องของชายหนุ่ม ล้วนเกี่ยวกับรากวิญญาณและการบำเพ็ญ ทั้งยังมีภาพวาดหญ้าวิเศษ ยาวิเศษ และสัตว์วิเศษอยู่อีกหลายเล่ม
นางพลิกดูคร่าว ๆ ก่อนวางกลับที่เดิม
ในเมื่อมิติลับแห่งนี้มีภาพวาดสีบนกระดาษ แสดงว่าอุตสาหกรรมการพิมพ์คงก้าวหน้าไม่น้อย ฉันไปซื้อจากร้านสักชุดแล้วเอากลับไปดีกว่า
ส่วนเหตุใดครอบครัวนี้จึงมีคนชื่อเดียวกับฉัน แถมยังหน้าตาเหมือนกันทุกประการ ค่อยกลับมาตรวจสอบทีหลังแล้วกัน
ม่อเสี่ยวซีเหลือบมองเวลานับถอยหลัง ยังเหลืออีกนาน ฉันน่าจะอยู่ที่นี่ได้อีกหลายวัน
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางจึงไม่รีบร้อนสืบหาความจริง
ม่อเสี่ยวซีเดินออกจากลานบ้าน จดจำที่อยู่ของบ้านหลังนี้ไว้ แล้วพุ่งไปตามถนนสายคึกคักอย่างรวดเร็ว
เสื้อผ้าของผู้คนที่นี่คล้ายกับสมัยราชวงศ์ถัง สตรีแต่งกายงดงามเย้ายวน และออกมาเดินข้างนอกได้อย่างอิสระเช่นเดียวกับบุรุษ บางคนถึงกับตั้งแผงขายของริมถนน
ทว่า สตรีที่ตั้งแผงขายของอยู่หลายคนกลับมีความสามารถแปลกประหลาด
เมื่อเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าแท้จริงแล้วพวกนางเป็นปีศาจน้อย