“ท่านเจ้าบ้านม่อ ในที่สุดท่านก็มาถึง พวกเราจะออกไปเดี๋ยวนี้!”
ฉู่เฉิงดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ รีบเรียกภรรยากับลูก ๆ ให้เก็บสัมภาระ ส่วนตนเองก็ทั้งลากทั้งประคองประมุขกองหลู่หยวน มุ่งหน้าไปยังทางออกอุโมงค์
ใบหน้าของหลู่หยวนซีดขาว ไร้เรี่ยวแรงไปทั้งร่าง เปลือกตาหรี่ปรือ ราวกับจะหมดสติได้ทุกเมื่อ
พวกเขาคลานอยู่ในอุโมงค์ใต้ดินนานถึงครึ่งชั่วยาม กว่าจะยกแผ่นหินแล้วมุดออกมาได้
ภายนอกไม่มีปีศาจประหลาดแล้วจริง ๆ ทว่ากลับไม่เห็นวี่แววของม่อเสี่ยวซี
ฉู่เฉิงจึงได้แต่ส่งข้อความต่อ “ท่านเจ้าบ้านม่อ พวกเราออกมาแล้ว ท่านอยู่ที่ใด?”
ม่อเสี่ยวซีกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บกวาดของที่ริบมาได้ จึงตอบกลับไปสั้น ๆ ว่า “ใกล้ถึงแล้ว”
จากนั้นนางก็ปล่อยลูกเจี๊ยบขนทองออกมาช่วย แล้วขับเรือเมฆากลับไปยังเหนือน่านฟ้าสำนักงานใหญ่
มองจากระยะไกล เห็นคนหลายคนในสภาพอิดโรยนั่งอยู่บนซากปรักหักพัง ข้างกายยังมีห่อสัมภาระหลายใบ ขนาดแตกต่างกันไป
คนมากขนาดนี้ เรือเมฆาคงบรรทุกไม่ไหว
ม่อเสี่ยวซีจึงปล่อยยานเหาะออกมา ลำยานค่อย ๆ ลดระดับลงห่างจากครอบครัวฉู่เฉิงไม่ไกลนัก
“ท่านเจ้าบ้านม่อ!” ฉู่เฉิงเห็นคนที่มาถึงแทบหลั่งน้ำตาด้วยความยินดี รีบจูงภรรยาวิ่งเข้าไปหา “เสี่ยวอิง นี่คือท่านเจ้าบ้านม่อ ศิษย์สายในของสำนักเทพวิถีสวรรค์...”
เสี่ยวอิงก้มคำนับม่อเสี่ยวซี “ขอบคุณท่านเจ้าบ้านม่อที่มาช่วยพวกเรา”
ม่อเสี่ยวซีโบกมือ “ไม่ต้องเกรงใจ ต่อไปพวกเราก็เป็นคนสำนักเดียวกันแล้ว”
นางพูดพลางเก็บห่อสัมภาระหลายใบบนพื้น โยนเข้าไปในยานเหาะ
ลูกชายลูกสาวของฉู่เฉิงคำนับนางเช่นกัน ก่อนจะขึ้นยานเหาะตามไป