“เจ้า...เจ้า...เจ้ากล้าเตะข้ารึ?”
บ่าวหนุ่มโกรธจนแทบคลั่ง เขาผุดลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ชักมีดสั้นจากเอว เตรียมแทงเด็กหญิงตัวน้อย
เด็กหญิงแค่นเสียงเย็นชาอย่างดูแคลน ประสานมือเป็นมุทราแล้วตบเข้าที่อกของบ่าวหนุ่มอย่างแรง
บ่าวหนุ่มถูกฝ่ามือตบกระเด็น ล้มลงกับพื้นแล้วไม่อาจลุกขึ้นได้อีก
“เซียน! นางเป็นเซียนงั้นหรือ?”
ผู้คนรอบข้างที่ยืนมุงดูพากันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วถอยกรูดออกไป
แม้แต่ปากของคุณชายอ้วนบนชั้นสองก็ยังถูกคนปิดไว้
“คุณชาย อย่าส่งเสียงเด็ดขาด! นั่นคือคุณหนูแห่งจวนกั๋วกง ข้างกายนางยังมีองครักษ์อีกหลายคน...”
องครักษ์ที่ปิดปากคุณชายอ้วนกระซิบว่า “พวกเรามาแสวงหาวาสนาเซียน ไม่ได้มาหาเรื่อง!”
คุณชายอ้วนพยักหน้ารัว ๆ เหงื่อเม็ดโตบนหน้าผากร่วงลงทีละหยด
จัดการบ่าวหนุ่มเสร็จ เด็กหญิงก็เดินไปหาเด็กขอทานน้อย ยิ้มพลางกล่าวว่า “ต่อไปเจ้ามาเป็นบ่าวของข้าเถอะ ข้าจะเลี้ยงดูเจ้า ทั้งยังช่วยให้เจ้าบรรลุเป็นเซียนด้วย”
ม่อเสี่ยวซีตกตะลึง รีบโบกมือปฏิเสธ “ข้าไม่อยากเป็นเซียน แล้วก็ไม่อยากเป็นบ่าวของเจ้าด้วย”
ที่แท้ร่างนี้สร้างตัวด้วยการเกาะกินคนอื่นสินะ ฉันไม่มีทางปล่อยให้หมอนี่สมหวังเด็ดขาด
นางตั้งใจจะด่าตอบสักสองสามคำ ยั่วให้เด็กหญิงโมโหจนแทงเด็กขอทานที่นางสิงร่างอยู่ให้ตาย ทว่าปากกลับเหมือนถูกอะไรบางอย่างผนึกไว้ ถ้อยคำหลายคำไม่อาจเปล่งออกมาได้
เด็กหญิงชะงักไป ดูคล้ายไม่คิดว่าเด็กขอทานจะปฏิเสธความหวังดีของนาง จึงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่ชั่วขณะ
ม่อเสี่ยวซีฉวยโอกาสนั้นมุดเข้าไปในฝูงชน รีบหนีไปไกลอย่างรวดเร็ว
ในเมื่อเด็กหญิงไม่มีจิตสังหารต่อนาง ก็ไม่จำเป็นต้องรั้งอยู่ต่อ ต้องหาที่เงียบ ๆ สักแห่งเพื่อทำความเข้าใจสภาพร่างนี้ให้กระจ่างก่อน