ม่อจือเหินพยักหน้า “ได้ อีกสักครู่ค่อยไปดูกัน”
ม่อเสี่ยวซีพูดต่อ “หลังจากพวกเจ้าสวมหนังปีศาจแล้ว ปีศาจประหลาดที่นี่ก็จะไม่โจมตีพวกเจ้า เพราะฉะนั้นหากไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ อย่าทำหนังปีศาจหายเด็ดขาด”
“ทราบแล้ว” ม่อจือเหินรับคำ ก่อนแจกจ่ายหนังปีศาจให้ท่านอารอง มารดา และน้อง ๆ อีกสองคน
ซานซานกับหยางหยางสวมหนังปีศาจเข้าไป ตอนแรกคิดว่ามันใหญ่เกินไปและไม่พอดีตัว ใครจะคิดว่าหนังปีศาจจะหดตัวลงเอง จนกระทั่งแนบสนิทกับร่างของเด็กทั้งสอง
ม่อเสี่ยวซีประหลาดใจเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็โล่งอก
หลายวันต่อจากนั้น ม่อเหล่าเอ้อร์กับม่อจือเหินขยายถ้ำให้กว้างขึ้น ทั้งยังเจาะห้องด้านในเพิ่มอีกหลายห้อง
ตรงปากถ้ำยังสร้างประตูหินหนาหนักขึ้นมาบานหนึ่ง
จากนั้นคนทั้งครอบครัวก็ไปเยี่ยมบ่าวรับใช้ทั้งสิบสองคน พร้อมนำเสื้อผ้า ผ้าห่ม เครื่องมือ และอาหารไปให้ ทั้งยังทิ้งเมล็ดพันธุ์กับหม้อชามไหกระทะไว้ให้ส่วนหนึ่ง
หลังจากนั้น ม่อจือเหินกลับบ้านไปหนึ่งรอบ ขนข้าวของทุกอย่างในบ้านกลับมายังมิติลับ แล้วซื้อเสบียงและของใช้จำเป็นมาอีกไม่น้อย
ร้านค้าในตลาดมืดยังคงเปิดกิจการตามปกติ โดยหวังซื่อกับม่อจือเหินผลัดกันเฝ้าร้าน
สินค้าที่นำมาขายคือยันต์ชั้นต่ำซึ่งคนในครอบครัววาดขึ้นเอง กับยาเม็ดขั้นต้นที่ม่อเสี่ยวซีมอบให้
ม่อเหล่าเอ้อร์ยังเรียนรู้วิธีหลอมยาเม็ดวิเศษ วัตถุดิบก็คือหญ้าวิเศษปีศาจภายในมิติลับ
หนึ่งเดือนต่อมา ระดับการบำเพ็ญของม่อเสี่ยวซีทะลวงถึงขั้นสร้างฐาน
นางตัดสินใจไปดูแม่น้ำหมิงเหอที่หุบเขา
หลายชั่วยามต่อมา ในที่สุดนางก็มาถึงก้นหุบเขา
ม่อเสี่ยวซีมองสายน้ำสีดำสนิทที่ซัดกระหน่ำและวิญญาณแค้นแห่งยมโลกนับไม่ถ้วนซึ่งกำลังคำรามดิ้นรน ก่อนกระโจนลงจากเรือเมฆา