ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด เรือเมฆาก็หยุดนิ่งอยู่ท่ามกลางทะเลหมอก ไม่อาจลอยต่ำลงไปได้อีก
ม่อเสี่ยวซีเกาะขอบเรือแล้วก้มมองลงไป เห็นเบื้องล่างมืดสนิทเป็นผืนเดียวกัน บางครั้งก็มีกรงเล็บประหลาดยื่นออกมาจากความมืด ตะกุยคว้าไปทางเรือเมฆาอย่างบ้าคลั่ง
“ที่นี่ก็มีแม่น้ำหมิงเหอด้วยหรือ? เหมือนกับแม่น้ำหมิงเหอในโลกชางหลานเลย”
ม่อเสี่ยวซีไม่กล้ารั้งอยู่ต่อ รีบเร่งเรือเมฆาให้บินขึ้นไป
ตอนนี้นางไม่มีใจจะสังหารปีศาจประหลาดแล้ว จึงสลักค่ายกลเคลื่อนย้ายไว้บริเวณใกล้เคียง ก่อนกลับไปยังร้านค้าโดยตรง
นางนั่งยอง ๆ อยู่ในร้าน สับยาเม็ดสิบกว่าขวดที่ฉวยมาให้ละเอียด แล้วซ่อมแซมแยกกัน จนได้ยาเม็ดขั้นหนึ่งและขั้นสองกองใหญ่
จากนั้นม่อเสี่ยวซีก็ออกจากมิติลับ กลับไปยังตระกูลม่อ
คาดไม่ถึงว่าประตูใหญ่ของตระกูลม่อจะเปิดอ้าทิ้งไว้ ภายในกลับไร้ผู้คน
ข้าวของในบ้านถูกรื้อค้นจนยุ่งเหยิง ราวกับถูกโจรปล้นมา
ม่อเสี่ยวซีตกใจ รีบถอนวิชาพรางกาย แล้วใช้ผ้าคลุมปิดบังใบหน้า ก่อนถามเพื่อนบ้านที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “ตระกูลม่อเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
เพื่อนบ้านตอบว่า “ถูกหน่วยลาดตระเวนจับตัวไปแล้ว”
“ถูกจับไปแล้ว? เพราะเหตุใด?”
“ได้ยินว่าม่อเหล่าเอ้อร์สังหารคุณชายรองตระกูลซู หน่วยลาดตระเวนจึงรับคำสั่งมาจับตัว”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรจับไปทั้งครอบครัวนี่นา” ม่อเสี่ยวซีขมวดคิ้ว
เพื่อนบ้านว่า “ใครจะไปรู้เล่า?”
ม่อเสี่ยวซียกมือคารวะเพื่อนบ้าน “รบกวนบอกข้าที พวกเขาถูกจับไปที่ใด?”
“ก็เรือนจำของหน่วยลาดตระเวนสิ อยู่ไม่ไกลจากหอวินัยของสำนักเทียนเหยียน”