จากนั้นนางแบ่งหญ้ารวมวิญญาณอีกครึ่งหนึ่งให้เมาตั้น “หากต้องการวัตถุดิบเสริมอะไรก็บอกได้”
เมาตั้นส่ายหน้า “น้ำยาหญ้าเป็นตายยังเหลืออยู่บ้าง อีกทั้งยังมีน้ำหยินหยางแห่งวั่งชวนหนึ่งขวด เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
“ถ้าเช่นนั้นก็ดี รีบทำการหลอมยาเถอะ ข้าต้องใช้ด่วน”
กล่าวจบ ม่อเสี่ยวซีก็ยกโคมหนังปีศาจมา แล้วปล่อยฉางเฟิงกับเชียนเย่ออกมา
ศึกครั้งก่อน เจ้าสองตัวเกือบวิญญาณแตกสลาย ยังดีที่นางดึงพวกมันกลับมาได้ทันท่วงที
“ฉางเฟิง เชียนเย่ ยาเม็ดสองเม็ดนี้ให้พวกเจ้าดูดซับ”
ม่อเสี่ยวซีหยิบโอสถคืนชีพเก้าผันสองเม็ดออกมา วางไว้ตรงหน้าเจ้าภูตน้อยทั้งสอง
เชียนเย่พุ่งปราดเข้ามา แล้วดูดซับแก่นทองอย่างตั้งอกตั้งใจ
เมื่อดูดซับยาเม็ดจนหมด ศีรษะของเชียนเย่ก็ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้น ราวกับคนเป็น ๆ
มันกอดศีรษะตัวเองไว้ ก่อนจะกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างยินดี “ฮ่า ๆ ๆ! ในที่สุดข้าก็มีชีวิตแล้ว...”
ม่อเสี่ยวซีเงยหน้าขึ้น เห็นศีรษะลอยพุ่งไปทั่วก็สะดุ้งตกใจ รีบหยิบโอสถคืนชีพเก้าผันทั้งหมดออกมา หั่นเป็นเม็ดเล็ก ๆ แล้วหลอมซ้ำทีละเม็ด ได้ยาเม็ดเปล่งประกายแวววาวกว่าร้อยเม็ด
นางเรียกฉางเฟิงกับเชียนเย่ให้เข้ามา “พวกเจ้าดูดซับได้คนละเก้าเม็ด ลองดูว่าผลเป็นอย่างไร”
ฉางเฟิงกับเชียนเย่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ต่างกอดยาเม็ดไว้คนละเก้าเม็ดแล้วดูดซับ
ครึ่งชั่วยามต่อมา ฉางเฟิงกับเชียนเย่ก็เปลี่ยนแปลงราวกับเกิดใหม่ กลายเป็นเด็กวัยห้าหกขวบสองคน
ม่อเสี่ยวซีลองบีบแขนพวกเขาอย่างสงสัย พลางเอ่ยอย่างเหลือเชื่อ “เย็น ๆ มีสัมผัสจริงด้วย นี่เป็นร่างกายจริง ๆ”