ม่อเสี่ยวซีสะดุ้งเล็กน้อย แววตาพลันไหววูบ ก่อนกระตุ้นกระจกกรรม
ภายในภาพสะท้อนของกระจกกรรม เด็กน้อยวัยขวบเศษผู้นี้ไม่มีชาติภพก่อน ชาตินี้เกิดในครอบครัวชาวนา
ทว่าหลังจากเกิดได้ไม่นาน ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่ตามมากลับหายวับไป เหลือเพียงความว่างเปล่า ราวกับถูกยางลบลบออก
ดวงตาคล้ายแมวของม่อเสี่ยวซีหรี่ลงเล็กน้อย
นางพลันนึกถึงจิ่งซง บิดาของจิ่งหลิงเยว่
นางเผลอเขียนชื่อเขาลงในสมุดเป็นตายโดยไม่ตั้งใจ ผลคือคนผู้นั้นได้ไปเกิดใหม่
ลองคำนวณดูแล้ว จิ่งซงผู้นั้นน่าจะมีอายุไม่ถึงขวบ ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับเด็กตรงหน้า
แต่สัญชาตญาณบอกนางว่า ทารกที่ใช้ญาณได้ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ม่อเสี่ยวซีหลับตาตรวจดูพลังจิตของตน ฟื้นคืนมาแล้วหนึ่งในสิบส่วน
พลังนี้ไม่ได้มาจากการบำเพ็ญ แต่ได้มาจากการแปรเปลี่ยนแรงวิญญาณรอบกายครั้งแล้วครั้งเล่า
ส่วนพลังเซียนหยวนก็ยังเหมือนเดิม ไม่เพิ่มขึ้นแม้แต่น้อย
น่าเสียดายที่ตอนนี้ดวงวิญญาณของนางยังไม่มั่นคง ไม่อาจใช้กระบวนท่าสังหารใหญ่ได้อย่างต่อเนื่อง มิฉะนั้นคงจับเด็กประหลาดนี่บีบให้แบนเป็นก้อนแป้งไปแล้ว
แต่ซูเจาฉินผู้นี้ก็ประหลาดไม่แพ้กัน ตอนนี้นางยังไม่ใช่คู่มือของเขา ทำได้เพียงเฝ้าดูสถานการณ์ไปก่อน
ม่อเสี่ยวซีลองติดต่อมิติบ่อบัว
หลังจากลองอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ส่งดวงวิญญาณสายหนึ่งเข้าไปได้
ม่อเสี่ยวซีดีใจยิ่ง รีบเรียกเมาตั้น เตาหลอมยาชั้นเซียนออกมา แล้วถามเสียงเบา “ยังมีโอสถคืนชีพเก้าผันเหลือหรือไม่?”
“มีขอรับ” เงาร่างเลือนรางของเมาตั้นยื่นออกมาจากเตาหลอมยาชั้นเซียน ก่อนส่งกล่องหยกใบหนึ่งให้ “ทั้งหมดมีเก้าเม็ด”