ชายร่างใหญ่กำยำได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายวาว “คนไหนรึ? ข้าขอดูหน่อย”
หัวหน้าหมวดชี้ไปที่ม่อเสี่ยวซี “ก็นางนี่แหละ วิชาจิตธาตุไฟ”
“นางรึ? เด็กสาวตัวแค่นี้เนี่ยนะ?” ชายร่างใหญ่กำยำกวาดตามองหญิงสาวร่างผอมบาง คิ้วขมวดแน่นจนแทบหนีบแมลงวันให้ตายได้
จากนั้นเขาก็ส่ายหน้ารัว ๆ “ไม่ได้ ๆ ข้าไม่อยากหาเรื่องยุ่งยากกลับไปหรอก”
“ยุ่งยากตรงไหน?” หัวหน้าหมวดถามอย่างไม่เข้าใจ
ชายร่างใหญ่กำยำนับนิ้วอธิบายให้ฟัง “อย่างแรกก็ต้องจัดกระโจมแยกให้นางคนหนึ่ง แล้วยังต้องกั้นส้วมแยกอีก ต่อไปพวกผู้ชายในค่ายก็วิ่งแก้ผ้าไปทั่วไม่ได้ เจ้าว่าไม่ยุ่งยากหรือ?”
หัวหน้าหมวดพยักหน้า “ก็ยุ่งยากจริง ๆ นั่นแหละ ช่างเถอะ เจ้าเลือกเองแล้วกัน ถ้าไม่มีคนที่พอใจ พรุ่งนี้ข้าจะส่งพวกเขาไปแนวหน้าให้หมด”
ชายร่างใหญ่กำยำได้ยินดังนั้นก็ชี้ส่ง ๆ ไปสองสามคน “เอาแค่พวกนี้ ที่เหลือเจ้าพากลับไป”
“ได้” หัวหน้าหมวดสั่งให้คนเปิดรถคุมขัง ลากนักโทษสองสามคนออกมาแล้วยกให้ชายร่างใหญ่กำยำ
ชายที่อยู่เบียดกับม่อเสี่ยวซีในรถคุมขังก็ถูกเลือกด้วย ทหารลากเขาออกไป
หญิงสาวร้องตะโกนอย่างหวาดกลัว “อย่าทิ้งข้าไว้ ข้าจะไปด้วย!”
แต่ไม่มีใครสนใจนาง
หญิงสาวร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็หันไปมองม่อเสี่ยวซี แล้วคุกเข่าลงตรงหน้านางอย่างรวดเร็ว “ขอร้องล่ะ ช่วยพูดขอร้องให้ข้าหน่อย ข้ารู้ว่าเจ้าพูดกับพวกเขาได้ ให้ข้าได้อยู่กับพี่ชายเถอะ...”
ม่อเสี่ยวซีจนปัญญา เอ่ยเสียงเรียบว่า “ข้าก็เป็นนักโทษเหมือนกัน ช่วยเจ้าไม่ได้หรอก”
“เจ้า... ทำไมถึงใจร้ายอย่างนี้?” หญิงสาวร้องไห้จนแทบสิ้นสติ “แค่พูดประโยคเดียวเอง ทำไมเจ้าถึงไม่ยอมช่วยข้า?”