“ข้าจะซ่อมเอง ข้ามีแรงเยอะ” ม่อต้าจวงตบอกพูด
ท่านลุงม่อพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นเจ้ากับเสี่ยวเป่ยช่วยเก็บก้อนหิน ส่วนข้าจะก่อกำแพง”
แม้ขาท่อนล่างของเขาจะหายไป แต่พลังวิญญาณเริ่มต้นขั้นแปดยังอยู่ครบ การเคลื่อนย้ายก้อนหินหนักหนึ่งถึงสองร้อยชั่งย่อมไม่เป็นปัญหา
จากนั้นเขาหันไปพูดกับภรรยา “อาจิ้น เจ้ากับเสี่ยวซีไปหาแถวนี้ว่ามีมอสหรือไม่ อย่าเดินไปไกลนัก”
“ได้” หลินจิ้นวางถาดไฟไว้ข้างสามี แล้วหยิบขวานขึ้นมาถือ พาหลานสาวเดินสำรวจบริเวณใกล้เคียง
แต่รอบด้านไม่มีอะไรเลย แม้แต่ก้อนหินใหญ่ ๆ ก็ยังหาได้ยาก
ม่อเสี่ยวซีรู้สึกว่าทำแบบนี้คงไม่ได้การ จึงพูดกับหลินจิ้นว่า “ป้าสะใภ้ใหญ่ ป้ากลับไปก่อนดีไหม หนูจะไปดูแถวที่ไกลออกไปอีกหน่อยคนเดียว”
“จะได้อย่างไร? ถ้าเจอปีศาจประหลาดขึ้นมา เจ้าซึ่งเพิ่งปลุกพลังได้ จะรับมือไหวได้อย่างไร?” หลินจิ้นปฏิเสธทันที
ม่อเสี่ยวซีเห็นว่าพูดโน้มน้าวป้าสะใภ้ใหญ่ไม่สำเร็จ จึงทำได้เพียงใช้พลังจิตหนึ่งร้อยหน่วยวิ่งให้ดูรอบหนึ่ง “ป้าดูสิ หนูเร็วมาก ไม่มีปีศาจประหลาดตัวไหนตามทันหรอก”
หลินจิ้นตะลึงกับความเร็วของนางจนตาค้าง สุดท้ายจึงพยักหน้ายอม “ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วยนะ ถ้าเห็นท่าไม่ดีให้รีบหนีทันที”
“หนูรู้แล้ว” ม่อเสี่ยวซีพุ่งปราดออกไป ก่อนจะหายลับไปในระยะไกลอย่างรวดเร็ว
นางคำนวณในใจ ห้าลมหายใจวิ่งได้ห้าร้อยเมตร เพียงแต่สิ้นเปลืองพลังจิตไปสักหน่อย
คลังพลังจิตของนางมีจำกัด ชั่วคราวนี้ทำได้เพียงเปลี่ยนคริสตัลปีศาจให้เป็นพลังเท่านั้น
ดังนั้นทุกครั้งที่ใช้ก้าวสายลม เท่ากับเสียคริสตัลปีศาจขั้นสามไปห้าเม็ด ทำเอานางปวดใจไม่น้อย