“ใช่ ข้ายากจนจริง ๆ”
ม่อเสี่ยวซียื่นมือออกมาอย่างเกียจคร้าน “คราวก่อนพวกเจ้าขอยืมลูกแก้ววิเศษจากข้าไป 100 ลูก ตอนนี้ก็ควรคืนได้แล้วกระมัง?”
“ใครยืมเงินเจ้ากัน?” เด็กสาวหงอีคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง “ดูสภาพจนกรังอย่างเจ้าน่ะหรือ จะมีเงินให้คนอื่นยืมได้?”
“นั่นสิ!” คนอื่น ๆ พากันคล้อยตาม
“คิดจะเบี้ยวหนี้หรือ?” ม่อเสี่ยวซีแค่นหัวเราะ
“ข้าไม่คิดเลยว่าพวกเจ้าจะถึงกับเบี้ยวเงินของคนยากจนอย่างข้า นี่คิดจะอยู่กันไม่ไหวแล้วหรือ?”
“เจ้าพูดเหลวไหล! ใครเบี้ยวเงินเจ้า?” เด็กสาวหงอีเดือดดาล กำมือแน่นจนกลายเป็นหมัด
“ในเมื่อไม่ได้เบี้ยว ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาตั้งคำสาบานต่อวิถีแห่งสวรรค์ด้วยกันดีหรือไม่?”
ม่อเสี่ยวซีพูดพลางชูสามนิ้วขึ้น “หากข้าใส่ร้ายพวกเจ้า ขอให้ฟ้าผ่าตายอย่างไม่เป็นสุข! หากพวกเจ้าติดหนี้แล้วไม่คืน ชาตินี้วาสนาเซียนขาดสะบั้น อายุไม่ถึง 100 ปี!”
คนทั้งหลายชะงักงันไปทันที เพราะจู่ ๆ เมฆดำบนฟ้าก็หมุนตลบ มีเสียงฟ้าร้องแว่วมาอย่างเลือนราง
ม่อเสี่ยวซีปรายตามองพวกเขา “ข้าสาบานไปแล้ว ต่อให้พวกเจ้าไม่สาบานก็ไม่เป็นไร ขอเพียงคำสาบานของข้าเป็นจริง เหตุและผลย่อมสำแดงผลเอง”
“อ้อ หากพวกเจ้ากล้าลงมือกับข้าหรือคิดสังหารข้า ข้าก็จะเพิ่มอีกประโยค...”
ม่อเสี่ยวซีชูสามนิ้วขึ้นอีกครั้ง “บรรพจารย์ซานชิงโปรดเป็นพยาน ผู้ใดเคยใช้หินวิญญาณหรือลูกแก้ววิเศษของข้า หากคิดร้ายและเนรคุณตอบแทนความดี พวกเขาจะไม่อาจบำเพ็ญเพียรได้อีกชั่วกาล และสุดท้ายจะตายอย่างไร้ที่ฝัง...”