นางถูกกระบี่แทงเข้าที่หน้าอกสามแผล ล้วนปักลงตรงจุดสำคัญทั้งสิ้น ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงยังมีชีวิตกลับมาได้
หรือว่าประสบการณ์ที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ แท้จริงแล้วเป็นเพียงความฝัน?
หรือจะเป็นฝีมือซูเจาฉิน?
ถึงอย่างไรเจ้าหนุ่มนั่นก็บอกว่าตนควบคุมกลไกสวรรค์และตัดสินวัฏสงสารได้...
ไม่สิ ในเมื่อเขาควบคุมกลไกสวรรค์ กุมชะตาฟ้าไว้ในมือ แล้วผู้เล่นหมากจะเป็นเด็กมารได้อย่างไร?
ม่อเสี่ยวซีคิดยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดหวั่น ถึงกับลืมความเจ็บปวดตรงหน้าอกไปเสียสนิท
“ตอนนั้น ข้าเห็นเด็กมารคนนั้นกำลังวางหมากอยู่กับตา...” เพราะอย่างนั้นนางจึงปักใจไปก่อนว่าผู้เล่นหมากคือมัน
จบเห่แล้ว ฉันปล่อยผู้เล่นหมากตัวจริงไป ถึงได้มาอยู่ในร่างของม่อต้าอา...
ม่อเสี่ยวซีกุมศีรษะ ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดใจ
ผู้เล่นหมากต้องการอะไรกันแน่?
นางคิดไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
รุ่งเช้าวันต่อมา ม่อเสี่ยวซีลืมตาขึ้น
ร่างกายยังคงเป็นร่างของม่อต้าอา บาดแผลก็ยังเป็นแผลเดิม ไม่มีทีท่าว่าจะสมาน แม้แต่การชักนำปราณเข้าสู่ร่างก็ยังยากเย็น
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการโคจรพลังวิญญาณ ทุกครั้งที่แรงวิญญาณไหลผ่านบาดแผลตรงชีพจรหัวใจ มันก็จะแตกสลายไป
ถ้าอย่างนั้น เรื่องนี้ก็อยู่ในแผนของผู้เล่นหมากด้วยหรือ?
ม่อเสี่ยวซีหน้าขรึมลง ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
บางทีผู้เล่นหมากอาจไม่รู้ว่า นางไม่เคยพึ่งพาการฝึกฝนเพื่อเลื่อนขั้น และไม่เคยอาศัยพลังวิญญาณในตันเถียนกับเส้นลมปราณต่อสู้
ขณะนั้นเอง หวังซื่อผู้เป็นมารดาก็ผลักประตูเข้ามา รีบก้าวไปประคองบุตรสาวไว้ “ยาต้มเสร็จแล้ว เจ้าไปล้างหน้าล้างตาก่อน กินข้าวเสร็จค่อยดื่มยา”