ม่อเสี่ยวซีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ต่อไปเรียกข้าว่าเสี่ยวซี อย่าเรียกต้าอา”
หวังซื่อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบรับคำ “ได้ ต่อไปแม่จะเรียกเจ้าว่าเสี่ยวซี”
“ต้า... เสี่ยวซี เจ้าหิวหรือยัง? แม่จะไปต้มโจ๊กให้สักหน่อย...”
“ได้ ท่านไปต้มเถิด”ม่อเสี่ยวซีฝืนทนความเจ็บที่หน้าอก คิดจะร่ายวิชาฟื้นฟูให้ตนเองสักครั้ง แต่กลับทำไม่สำเร็จ
ยามนี้ในหัวของนางว่างเปล่า ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับวิชาฟื้นฟูแม้แต่น้อย
แม้แต่วิชาซ่อมแซมก็...
ไม่สิ วิชาซ่อมแซมน่าจะยังอยู่
พลันมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหูม่อเสี่ยวซี:
[ตรวจพบเตียงไม้ชำรุด ต้องการใช้พลังจิต 1 แต้มเพื่อซ่อมแซมหรือไม่?]
[ตรวจพบผ้าห่มที่ปะชุนจนเต็มผืน ต้องการใช้พลังจิต 1 แต้มเพื่อซ่อมแซมหรือไม่?]
[ตรวจพบชุดกระโปรงเก่าขาด ต้องการใช้พลังจิต 1 แต้มเพื่อซ่อมแซมหรือไม่?]
นางหันไปมองเด็กสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
เด็กทั้งคู่สะดุ้งโหยง ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนมองนางอย่างหวาดกลัวและเอ่ยตะกุกตะกักว่า “พี่หญิง พวกข้าไม่ได้รบกวนท่าน...”
ม่อเสี่ยวซีขานรับเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงต่ำว่า “พวกเจ้าไปหาเคล็ดวิชาสักสองสามเล่มในห้องพี่ชายมาให้หน่อย”
“ได้”เด็กทั้งคู่หันหลังวิ่งออกจากห้องไป
ไม่นานนัก พวกเขาก็คว้าหนังสือสองเล่มวิ่งกลับเข้ามา ยื่นให้ม่อเสี่ยวซีราวกับนำของล้ำค่ามามอบให้ “พี่หญิง นี่ใช่เคล็ดวิชาหรือไม่?”
ม่อเสี่ยวซีรับมาพลิกดู
เล่มหนึ่งเป็นเคล็ดนำปราณ อีกเล่มเป็นวิชาลูกไฟ
หนังสือทั้งสองเล่มมุมงอ คาดว่าคงมีคนเปิดอ่านอยู่บ่อยครั้ง