“พอแล้ว ข้ายังต้องไปหา คริสตัลปีศาจชั้นต้น อีกห้าสิบเม็ดให้พวกเจ้า”
หมอเฒ่ารับคริสตัลปีศาจขั้นสามไป แล้วส่งให้เด็กผู้ติดตายกไปหาเงินมาคืน
ไม่นานนัก หลินจิ้นก็แบกสามีออกจากเรือนยา ส่วนม่อเสี่ยวซีจูงน้องชายทั้งสองเดินตามหลัง
เมื่อผ่านตลาด นางก็ซื้อขนมเค้กมอสกับเนื้อแกะปีศาจที่ปรุงสุกแล้วมาอีกเล็กน้อย ถือไว้ในมือ
แต่คาดไม่ถึงว่าเพิ่งเดินมาได้ไม่ถึงหน้าประตูบ้าน หน่วยปีกเหินกลุ่มหนึ่งก็ควบม้ามาถึงอย่างรวดเร็ว
คนที่เป็นหัวหน้าตะโกนเสียงดังอย่างดุดันว่า “คนข้างล่างนั้นเป็นครอบครัวของม่อชางไห่ใช่หรือไม่?”
ม่อเหล่าต้าพยักหน้า “มีเรื่องอะไร?”
“มีคนกล่าวหาว่าครอบครัวของเจ้าก่อเหตุทำร้ายคนในเมือง จนศิษย์สำนักเสวียนหุน ม่อจือชิว ได้รับบาดเจ็บ ศาลตรวจการของเราตรวจสอบพยานหลักฐานแล้ว พบว่ามีมูลความจริง จึงตัดสินให้พวกเจ้าไปเฝ้าชายแดนที่ทุ่งอู่หวังสิบปี ออกเดินทางเดี๋ยวนี้!”
“อะไรนะ? ให้ไปทุ่งอู่หวัง? ทั้งที่ม่อจือชิวเป็นฝ่ายลงมือกับเด็กก่อนแท้ ๆ ทำไมถึงลงโทษพวกเรา?” ม่อชางไห่ตะโกนอย่างเดือดดาล “ข้าจะยื่นอุทธรณ์!”
หัวหน้าคนนั้นหัวเราะเยาะ แล้วส่งสายตาให้ผู้ติดตามข้างกาย โซ่หลายเส้นพลันตกลงมาจากกลางอากาศ พันม่อเสี่ยวซีและคนอื่น ๆ ไว้อย่างแน่นหนา
ม่อชางไห่โกรธจัด กำลังจะใช้วิชาจิต แต่ม่อเสี่ยวซีรีบห้ามไว้ “ท่านลุง บาดแผลของท่านยังไม่หายดี ห้ามใช้พลังจิตเด็ดขาด”
หลินจิ้นก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน “ท่านพี่ โซ่พวกนี้เราทำลายไม่ได้ อย่าเสียแรงเปล่าเลย”
สมาชิกหน่วยปีกเหินของศาลตรวจการแต่ละคนล้วนมีพลังอยู่ในระดับพลังวิญญาณเริ่มต้นขั้นแปดหรือเก้าขึ้นไป ส่วนหัวหน้าหน่วยถึงขั้นวิญญาณยุทธ์ ขณะที่พวกนางมีแต่คนบาดเจ็บ ผู้หญิง และเด็ก ต่อให้รวมกันก็ยังสู้เขาคนเดียวไม่ได้