เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นม่อลิ่วกับสี่เสี่ยวอยู่ตรงนั้น
ทั้งสองหิ้วของอยู่ในมือ ดูท่าทางเหมือนเพิ่งซื้อวัตถุดิบทำอาหารจากตลาดกลับมา
ม่อเสี่ยวซีไม่คิดจะสนใจ แต่ม่อลิ่วกลับก้าวไม่กี่ก้าวมาขวางหน้านางไว้
“ม่อเสี่ยวซี! เจ้านี่ช่างกล้านัก! กล้าทำร้ายลุงสามของเจ้า! ตอนนี้กลับไปกับข้าเดี๋ยวนี้ แล้วไปขอโทษลุงสามของเจ้าเสีย!”
ม่อลิ่วพูดพลางชักแส้หนังปีศาจออกมา ฟาดตรงเข้าหานาง หมายจะพันมัดมือทั้งสองข้างของนางไว้
ม่อเสี่ยวซีเบี่ยงตัวหลบ เดิมทีคิดจะซัดลูกไฟใส่สักลูก แต่รอบข้างเต็มไปด้วยแผงลอยกับร้านค้า หากเผาของคนอื่นเข้า กระเป๋าเงินของนางคงต้องเดือดร้อนแน่
ยิ่งไปกว่านั้น หากทำให้หน่วยปีกเหินแห่งกองลาดตระเวนแห่มา นางหนีไปได้ก็จริง แต่ที่ซ่อนของนางหนีไปไหนไม่ได้
นางไม่อยากถูกใส่ตรวนแล้วคุมตัวไปขุดแร่ในเหมืองเด็ดขาด
แต่จะให้นางอดทนกับเจ้าสองตัวนี้อีก นางทนไม่ได้เด็ดขาด
ดังนั้นนางจึงใช้ก้าวสายลม พุ่งผ่านข้างกายม่อลิ่วราวกับสายลม แล้วตบปากนางไปสองฉาดดังเพียะ ๆ
ม่อลิ่วมีเพียงพลังวิญญาณเริ่มต้นขั้นสี่ ทั้งความเร็วและปฏิกิริยาตอบสนองล้วนสู้ม่อเสี่ยวซีที่ฝึกก้าวสายลมจนชำนาญไม่ได้ เมื่อถูกเล่นงานโดยไม่ทันตั้งตัว จึงถูกตบกระเด็นออกไป
กว่านางจะลุกขึ้นมาได้ ก็ไม่เห็นเงาของม่อเสี่ยวซีแล้ว
ม่อลิ่วโกรธจนกรีดร้องโวยวาย เดิมทีคิดจะตามไปถึงบ้านม่อเหล่าต้า แต่เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดลง จึงได้แต่ระบายความแค้นใส่สี่เสี่ยวแทน
“สี่เสี่ยว! เจ้าเป็นคนตายหรืออย่างไร? เห็นข้าถูกตบอยู่ต่อหน้าต่อตา ยังไม่รู้จักลงมือช่วยอีกหรือ?”
เกิ่งซานรีบแก้ตัว “นางเร็วเกินไป ข้าเพิ่งลงมือ นางก็เผ่นหนีไปแล้ว”