ผู้มาเยือนคือพวกสหายเที่ยวเตร่ของซูเอ้อร์ ชายชื่อซือหม่า ส่วนหญิงชื่อฉินซู
“พวกเจ้ามีธุระอันใด?” หวังซื่อรีบลุกขึ้นยืน ขวางอยู่ตรงหน้าบุตรสาว
เด็กสาวหงอีกอดอก พลางกล่าวเสียงเย็นชา “พวกเรามาแจ้งม่อต้าอาว่า วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่แต่ละสำนักเปิดรับศิษย์ หากอยากไปก็รีบออกเดินทาง คุณชายซูบอกแล้วว่าเลยเวลาแล้วจะไม่รอ”
ซือหม่ากล่าวเสริมอยู่ข้าง ๆ “ใช่แล้ว คุณชายซูมีเมตตา เกรงว่าเจ้าจะพลาดเวลา จึงตั้งใจให้พวกเรามารับ”
“ไม่ไป” ม่อเสี่ยวซีดื่มโจ๊กจนหมด วางชามลง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนตรงหน้าซือหม่าและฉินซู “กลับไปบอกซูเอ้อร์ด้วยว่า ปีนี้ข้าไม่เข้าร่วมการคัดเลือกศิษย์ของสำนักแล้ว”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร? คิดจะไม่ไปก็ไม่ไปหรือ? คุณชายซูเอ้อร์ส่งชื่อเจ้าไปแล้วนะ”
เด็กสาวหงอีชี้หน้าม่อเสี่ยวซี พลางตวาดว่า “ม่อต้าอา ข้าขอบอกไว้ก่อน หากเจ้าไม่ไป ก็คืนค่าสมัครมาด้วย!”
“ค่าสมัครหรือ?” ม่อเสี่ยวซีปัดนิ้วของอีกฝ่ายออก “ถ้าเจ้าไม่พูด ข้าคงเกือบลืมไปแล้ว ก่อนหน้านี้ข้ามอบหินวิญญาณ 30 ก้อนให้ซูเอ้อร์ กลับไปถามเขาดูสิว่าเมื่อไรจะคืนข้า”
“ใครเอาหินวิญญาณของเจ้าไป? อย่าคิดใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น!” ฉินซูถอยหลังสองก้าว กวาดตามองคนตระกูลม่อ ก่อนสายตาจะหยุดลงที่ม่อเหล่าเอ้อร์
ม่อเหล่าเอ้อร์อยู่ขั้นหลอมแรงวิญญาณชั้น 5 หากนางกับซือหม่ารวมกันก็ยังสู้เขาไม่ได้ นางจึงไม่กล้าก่อเรื่องที่นี่
“เจ้าบอกว่าไม่ได้เอาไปก็ไม่ได้เอาไปงั้นหรือ? กล้าให้คำสาบานต่อวิถีแห่งสวรรค์หรือไม่?” ม่อเสี่ยวซีเหลือบมองออกไปนอกลานบ้าน