หลินจิ้นถามอย่างสงสัยว่า “เสี่ยวซี เจ้าซื้ออะไรมาหรือ?”
“ของดี อีกเดี๋ยวพวกเจ้าก็รู้เอง” ม่อเสี่ยวซีวิ่งเข้าห้องอย่างตื่นเต้นแล้วปิดประตู
นางหยิบชิ้นส่วนอุปกรณ์สื่อสารออกมาก่อน ทั้งหมดมีสามชิ้น ดูท่าจะไม่พอ นางจึงคว้ามีดสั้นมาทุบให้แตกเป็นห้าชิ้น
เช่นนี้ทุกคนก็จะมีเครื่องสื่อสารคนละเครื่อง
【พบเศษเครื่องรางวิญญาณระดับต้น ต้องการใช้พลังจิต 2 หน่วยซ่อมแซมหรือไม่?】
“ตกลง!”
แสงวาบขึ้น แผ่นไม้ปีศาจสีดำทรงกลมขนาดเท่าปากชามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ขอบแผ่นกลมมีแสงลวดลายอักขระจาง ๆ ไหลเวียนอยู่
มองแวบแรกมันคล้ายกระจกบานหนึ่ง
ม่อเสี่ยวซีถ่ายเทพลังจิตเข้าไป กระจกก็สว่างขึ้น ทว่าภายในกลับไม่มีอะไรเลย
นางลองจัดการอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนซ่อมแซมต่อไปจนได้กระจกกลมมาห้าบาน
ม่อเสี่ยวซีวางของเหล่านี้ไว้ข้าง ๆ ชั่วคราว แล้วหยิบหม้อหินที่มีเงาดำติดอยู่ขึ้นมาจากบ่อบัว
【พบมิติลับระดับต่ำที่เสียหาย ต้องการใช้พลังจิต 10 หน่วยซ่อมแซมหรือไม่?】
“ตกลง!”
ม่อเสี่ยวซีจ้องหม้อหินใบนั้นเงียบ ๆ แล้วเห็นเงาดำบนหม้อค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น ก่อนจะกลายเป็นประตูวงน้ำวนสูงเท่าคน
นางกำกระบี่อสรพิษแน่น แล้วก้าวเข้าไปในวงน้ำวนนั้น
ชั่วพริบตาเดียว ทิวทัศน์รอบตัวก็เปลี่ยนไป ม่อเสี่ยวซีปรากฏตัวขึ้นกลางซากอาคารร้างอันเวิ้งว้าง
มองไปรอบด้าน มีแต่เสาหินแกะสลักที่พังถล่ม กระเบื้องเคลือบแตกกระจาย และก้อนหินแตกร้าวเกลื่อนกลาด
นางเหลือบมองเวลานับถอยหลังอีกครั้ง พบว่ายาวนานกว่ามิติลับสองแห่งก่อน น่าจะอยู่ข้างในได้หนึ่งถึงสองชั่วยาม