มิติลับหรือ?
ม่อเสี่ยวซีรีบกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะพบว่ามีหม้อหินสีดำสนิทใบหนึ่ง ซึ่งมีหมอกบาง ๆ ลอยวนอยู่ราง ๆ
หม้อหินใบนั้นวางปะปนอยู่กับหม้อและชามอีกหลายใบ ถูกทิ้งกองระเกะระกะไว้ตรงมุมกำแพง
นางกวาดตามองแวบหนึ่งแล้วเบนสายตาไป ก่อนเอ่ยถามหญิงถือธนูว่า “คุณป้าคะ หนูขอถามหน่อย เมื่อคืนพวกคุณเจอคลื่นปีศาจประหลาดหรือเปล่าคะ?”
“คลื่นปีศาจประหลาดหรือ?” หาเจินหัวเราะ “ต้องมีเกินร้อยตัวถึงจะเรียกว่าคลื่นปีศาจประหลาด สัตว์ประหลาดระดับต่ำหลายสิบตัวบุกโจมตีค่ายพักในคืนเดียวเป็นเรื่องปกติ ไม่นับว่าเป็นคลื่นปีศาจประหลาดปะทุหรอก”
ม่อเสี่ยวซีกล่าวว่า “แต่เมื่อคืนพวกเราสังหารปีศาจหน้าเขียวชั้นสามไปกว่าร้อยตัว มีสัตว์ประหลาดร่างยักษ์หน้าตาเหมือนแรดอีกสามตัว แล้วยังมีปีศาจหน้าขาวชั้นหนึ่งกับชั้นสองอีกหลายสิบตัว นอกกำแพงบ้านยังมีอยู่เต็มไปหมด แต่พวกมันยังเข้ามาไม่ได้...”
“อะไรนะ?” หาเจินตกใจมาก “ที่เจ้าพูดจริงหรือหลอกกันแน่?”
“จริงแน่นอนค่ะ”
ม่อเสี่ยวซีกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เพราะอย่างนั้นหนูถึงรีบมาที่นี่ตั้งแต่เช้า อยากซื้ออาหารกับน้ำ แล้วก็ธนูด้วย อีกอย่างอยากขอคำแนะนำว่า พวกคุณต่อสู้กับปีศาจประหลาดกันอย่างไรคะ?”
หาเจินขมวดคิ้วครุ่นคิด ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “เมื่อคืนค่ายพักของเราไม่มีปีศาจหน้าเขียวปรากฏตัว แต่มีปีศาจประหลาดประเภทปีกบินอยู่ไม่น้อย บางทีอาจเป็นลางบอกเหตุก็ได้
หนูน้อย ขอบใจที่มาเตือน เดี๋ยวข้าจะแบ่งแป้งมอสส์ให้เจ้ายี่สิบชั่ง ส่วนเรื่องน้ำ ที่นี่มีคนอยู่สามสิบกว่าคน พวกเราใช้น้ำจากบ่อน้ำเพียงบ่อเดียว น้ำมีจำกัด จึงขายให้เจ้าไม่ได้”