ม่อเสี่ยวซีกลับถึงค่าย ขนมแผ่นหนึ่งยังไม่ทันกินหมด ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนลั่นมาจากข้างนอก:
“ท่านเจ้าบ้านม่อ! แย่แล้ว! เสี่ยวอวิ๋นถูกคนทำร้ายจนบาดเจ็บ...”
อะไรนะ?
นางผุดลุกขึ้น พุ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ก้าวข้ามกำแพงเรือนมาถึงสี่เหลี่ยมลานบ้าน
เห็นเสี่ยวอวิ๋นนอนคว่ำอยู่บนพื้น ไร้สุ้มเสียง ผู้เฝ้ายามหลายคนที่เพิ่งกลับมาพักหลังผลัดเวรกำลังยืนบังนางไว้เบื้องหลัง เผชิญหน้ากับคนตระกูลเวยหลายคน
“เกิดอะไรขึ้น?” ม่อเสี่ยวซีเหาะลงมาจากฟ้า ลงตรงหน้าเสี่ยวอวิ๋น ก่อนย่อตัวตรวจดูลมหายใจของนาง
ยังดี นางยังหายใจอยู่
แต่บาดแผลบนหลังสาหัสมาก บริเวณแผลเผยให้เห็นกระดูกสันหลังแล้ว
ม่อเสี่ยวซีวางมือบนแผ่นหลังของเสี่ยวอวิ๋น ใช้วิชาฟื้นฟูสองครั้ง
จากนั้นจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินไปหาคนตระกูลเวยทีละก้าว พลางกวาดตามองพวกเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ “ใครทำร้ายคนของข้า?”
คนตระกูลเวยหลายคนหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน “ก็แค่สามัญชนต่ำต้อยคนหนึ่ง! กล้าขัดขืนตระกูลเวย ตายไปก็สมควรแล้ว!”
เวยเอ้อพันแส้เหล็กไว้บนมือ กวาดตามองม่อเสี่ยวซีตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วหัวเราะเย็นชา “อย่างไร? คิดจะออกหน้าแทนคนอื่นหรือ?”
“เป็นเจ้านี่เอง?” ม่อเสี่ยวซีเห็นคราบเลือดติดอยู่บนแส้ในมือเขา โทสะพลุ่งขึ้นทันที ร่างวูบไปปรากฏตรงหน้าเขา คว้าข้อมือไว้แล้วบิดหักดังกร๊อบ
เมื่อได้แส้เหล็กมา นางก็ฟาดออกไปทันทีโดยไม่ทันคิด ส่งเขาปลิวกระเด็นไป
ความเร็วของนางรวดเร็วเกินไป กว่าเวยเอ้อจะตั้งตัวได้ แผ่นหลังของเขาก็ถูกฟาดเข้าอย่างแรงแล้ว
เกราะชั้นสูงแตกหัก แส้ฟาดผ่านเนื้อหนัง ลึกจนเห็นกระดูก
“อ๊าก!” เวยเอ้อกุมแขนร้องโหยหวน กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น
“นังแซ่ม่อ! เจ้ารนหาที่ตาย!” อีกสามคนโกรธจัด พุ่งเข้าใส่ม่อเสี่ยวซีพร้อมกัน พลางอัญเชิญสัตว์วิญญาณประจำชีวิตออกมา