เจ้าของแผงจ้องกระโปรงลิ่วเซียนด้วยสีหน้าลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็พยักหน้าตกลง “ได้! แต่ห้ามเอาของชิ้นใหญ่ไป”
ม่อเสี่ยวซียิ้ม ก่อนหยิบกระถางธูปขึ้นมา “ชิ้นนี้ได้ไหม?”
“ไม่ได้!” เจ้าของแผงปฏิเสธทันควัน
ม่อเสี่ยวซีหยิบกำไลไม้ขึ้นมา “ถ้าอย่างนั้นชิ้นนี้ล่ะ?”
เจ้าของแผงขมวดคิ้ว “ก็ได้ ใช้มันแลกแล้วกัน”
ม่อเสี่ยวซีโยนกระโปรงลิ่วเซียนในอ้อมแขนส่งไปให้ ก่อนเก็บกำไลไม้แล้วลุกขึ้นเดินตามพี่ชายไปยังร้านค้า
หลังขายกระโปรงไปหลายตัว สองพี่น้องก็เดินเที่ยวตลาดอยู่ครู่หนึ่ง
ม่อเสี่ยวซีพบว่าที่แห่งนี้คล้ายกับนิรยามาก นางอยู่ที่นี่กลับฟื้นฟูพลังจิตได้อย่างช้าๆ
หรือที่นี่จะเป็นถิ่นปีศาจอีกแห่งหนึ่ง?
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่สู้เปิดร้านขายของเบ็ดเตล็ดสักร้านในตลาดมืด ขายสิ่งของที่ซ่อมแซมแล้วดีกว่า
ม่อเสี่ยวซีบอกแผนการของตนให้พี่ชายฟัง ม่อจือเหินพยักหน้าเห็นด้วยทันที “เปิดร้านก็ดี จะได้ไม่ต้องคอยหวาดระแวงหาคนซื้ออยู่ทุกวัน”
มารดาเคยบอกไว้ว่า ทุกครั้งที่ต้องติดต่อกับร้านค้า ก็ราวกับเป็นโจร กลัวอีกฝ่ายกดราคา ทั้งยังหวั่นว่าจะถูกใส่ร้ายว่าสินค้ามีที่มาไม่ชอบมาพากล
หากมีร้านเป็นของตัวเอง ปัญหาเหล่านี้ก็จะคลี่คลายไปได้
ม่อเสี่ยวซีกล่าว “เช่นนั้นไปถามกันเถิดว่าเช่าร้านค้าสักแห่งต้องใช้เงินเท่าไร”
สองพี่น้องจึงไปยังสำนักค้าคนในตลาดมืด เพื่อสอบถามเรื่องการเช่าร้านค้า
สุดท้ายพวกเขาตกลงเช่าร้านขนาดสิบกว่าตารางเมตร ค่าเช่าวันละ 10 หินวิญญาณชั้นต่ำ แต่ต้องจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้า 300 หินวิญญาณ
ม่อเสี่ยวซีกับพี่ชายปรึกษากันแล้วก็จัดการขั้นตอนต่างๆ ทันที ก่อนจะได้รับเหรียญตราสำหรับพ่อค้าโดยเฉพาะมา 1 อัน