“ตระกูลม่อ ข้าเป็นลูกหลานของตระกูลม่อที่อยู่ใต้สังกัดสำนักเทพวิถีสวรรค์” ม่อเสี่ยวซีพูดเหลวไหลหน้าตาเฉย
สตรีขั้นหยวนอิงขมวดคิ้ว “สำนักเทพวิถีสวรรค์หรือ?”
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้ารัว ๆ แล้วถามว่า “ขอเรียนถามผู้อาวุโสว่าท่านแซ่อะไร มาจากตระกูลใหญ่ในเมืองใดหรือ?”
เด็กสาวที่อยู่ข้าง ๆ ตอบว่า “พวกเรามาจากตระกูลเผยแห่งนครเทียนจี”
ม่อเสี่ยวซีประสานหมัดคารวะอย่างรีบร้อน “ที่แท้ก็เป็นผู้อาวุโสเผย เสียมารยาทแล้ว ข้าชื่อม่อเสี่ยวซี อยู่ขั้นหลอมแรงวิญญาณชั้นหก ตั้งใจจะเข้าสำนักเทียนเหยียนเพื่อฝึกวิชาเซียน ต่อไปขอฝากตัวกับทุกท่านด้วย”
เผยอิงพยักหน้า เก็บโสมหยกโลหิตขั้นสี่ แล้วกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ไปกับพวกเราเถิด”
กล่าวจบ นางก็เดินนำไปยังจวนเจ้าเมือง
เด็กสาวจูงมือม่อเสี่ยวซี พลางกระซิบว่า “ข้าชื่อเผยจิ้ง พี่ชายข้าชื่อเผยเยว่ ขอบคุณท่านปู่ของเจ้าที่ช่วยพวกเราไว้ ต่อไปเจ้าก็ไปกับพวกเรานะ”
“ได้” ม่อเสี่ยวซีหยิบลูกเกาลัดคั่วห่อหนึ่งออกจากถุง ส่งให้เผยจิ้ง “น้องเผยจิ้ง ลองชิมของขึ้นชื่อจากบ้านเกิดข้าดูสิ”
เผยจิ้งยิ้ม รับลูกเกาลัดคั่วมา แล้วเดินกินไปพร้อมกับสหายอีกหลายคน
ไม่นานนัก ทุกคนก็มาถึงจวนเจ้าเมือง หลังยื่นเทียบเข้าเมืองแล้ว ก็มีคนที่ดูคล้ายผู้ดูแลพาพวกเขาไปจ่ายหินวิญญาณ
ม่อเสี่ยวซีหยิบหินวิญญาณชั้นต่ำหนึ่งพันก้อนส่งให้ที่ช่องรับเงิน จากนั้นก็ได้รับเหรียญตรามาหนึ่งชิ้น
เผยอิงกล่าวว่า “ต้องรออีกหนึ่งชั่วยามจึงจะเข้าไปในค่ายกลเคลื่อนย้ายได้ พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ อย่าเดินเพ่นพ่าน”
ทุกคนขานรับ หยิบเบาะรองนั่งออกมาวางบนพื้น แล้วนั่งขัดสมาธิ