นครเทียนเหยียนแห่งนี้ช่างซ่อนยอดฝีมือไว้มากมาย แม้แต่หญิงยากจนคนหนึ่งยังมีฝีมือไม่ธรรมดา
ม่อเสี่ยวซียื่นหินวิญญาณชั้นต่ำห้าก้อนให้อีกฝ่าย “ข้าขอจองไว้ก่อนห้าวัน ส่วนอาหารไม่ต้องจัดเตรียมให้ ข้ามีเสบียงแห้งติดตัวมาแล้ว”
“ได้ เจ้าตามสบาย” หญิงวัยกลางคนรับหินวิญญาณมาแล้วเก็บไว้ในแขนเสื้อ
เมื่อจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อย ม่อเสี่ยวซีก็นั่งอยู่ตรงปากประตู มองหญิงวัยกลางคนจัดสวนผักเล็ก ๆ ไปพลาง ชวนคุยไปพลาง “พี่สะใภ้แซ่อะไรหรือ?”
หญิงวัยกลางคนตอบเสียงเบา “มิกล้า ข้าแซ่ชิง ลูกของข้าก็แซ่ชิงเช่นกัน”
“แซ่ชิงหรือ?” แซ่นี้ช่างแปลกหูนัก
ม่อเสี่ยวซีนึกถึงชิงเยี่ยนในความฝันขึ้นมาได้ฉับพลัน เด็กหนุ่มผู้ไร้รากวิญญาณคนนั้น
“เซียนหญิง เชิญดื่มชาเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงยกชามดินเผาใบหนึ่งออกมาจากในบ้าน ภายในมีหน่อไผ่อ่อนสีเขียวมรกตอยู่สองหน่อ
ม่อเสี่ยวซีรับมา ใช้นิ้วไล้ขอบชามแล้วถามว่า “พี่สะใภ้ชิง ข้ามีเรื่องอยากถาม หากต้องการตั้งถิ่นฐานในนครเทียนเหยียน ต้องดำเนินการอย่างไรบ้าง?”
“แขกต้องการตั้งถิ่นฐานในนครเทียนเหยียนหรือ?” ชิงหลานเงยหน้าขึ้น แววตาฉายประกายวูบหนึ่ง
ม่อเสี่ยวซีหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนร่ายเนตรมายายมโลกทันที
ชั่วพริบตา รอบกายพลันคล้ายมีหมอกหนาทึบลอยขึ้น ภายในม่านหมอก เด็กน้อยคนหนึ่งกอดหญิงที่ล้มจมกองเลือดไว้ พลางร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนา
ขณะเดียวกัน ร่างสง่างามหมดจดร่างหนึ่งใช้ผ้าเช็ดคราบเลือดบนกระบี่ยาว ก่อนหมุนกายจากไป
หลังจากนั้น เด็กน้อยก็คุ้ยหาอาหารในกองขยะ ขอทานอยู่ตามท้องถนน ถูกผู้คนทุบตี และแย่งอาหารกับสุนัขจรจัด