ชั่วพริบตาเดียว ม่อเสี่ยวซีก็ถูกสาดใส่ด้วยแมลง หนู และคางคกจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงหัวเราะของผู้คน ม่อเสี่ยวซีดึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก ก่อนฟาดฝ่ามือใส่คนที่ถืออ่างอยู่
เสียงฝ่ามือดังสนั่น บรรยากาศโดยรอบเงียบงันไปหลายอึดใจ
ใบหน้าครึ่งซีกของคนถืออ่างบวมช้ำ ฟันร่วงไปหลายซี่
“เจ้าทำอะไรน่ะ?” ใครบางคนตวาด “กล้าตีคนได้อย่างไร?”
ม่อเสี่ยวซีกวาดตามองทุกคนอย่างเย็นชา “ข้าตีเจ้าพวกนี้แหละ”
จวนกั๋วกงในแดนเซียน สำหรับตระกูลบำเพ็ญเซียนบางตระกูลแล้ว ไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย
ดังนั้นคนพวกนี้จึงปฏิบัติต่อหมากที่ถูกส่งมาเพื่อผูกสัมพันธ์อย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด
ยิ่งไปกว่านั้น คนกลุ่มนี้เดิมทีก็เป็นขอทานหรือลูกหลานนอกสายสกุลที่ตระกูลฉินรับมาเลี้ยงดู การอบรมสั่งสอนของพวกเขาย่อมเทียบกับลูกหลานสายหลักของตระกูลฉินไม่ได้
“เจ้าช่างกำเริบนัก!” หญิงสาวคนหนึ่งพุ่งเข้ามา ชี้หน้าม่อเสี่ยวซี “คิดว่าที่นี่เป็นจวนกั๋วกงหรือ? เพิ่งเข้าประตูก็กล้าลงมือทำร้ายคนแล้ว คิดจริงหรือว่าไม่มีใครจัดการเจ้าได้?”
“นั่นสิ! ขยะขั้นหลอมแรงวิญญาณระดับห้า ยังกล้ามาวางท่าอวดดีต่อหน้าพวกเราอีกหรือ?”
“พี่เหล่า รีบมาดูเร็ว ใบหน้าของพี่เฉิงถูกตีจนบวมแล้ว วันนี้หากท่านไม่สั่งสอนหญิงผู้นี้สักหน่อย วันหน้านางคงขี่คอท่านแล้วถ่ายรดหัวแน่...”
ม่อเสี่ยวซีรีบปัดแมลงกับหนูออกจากกระโปรง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นฉินเหลาเดินฉับ ๆ เข้ามาใกล้ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือฟาดใส่นางทันที
นางรอให้ฝ่ามือนี้ฟาดลงบนตัวอยู่แล้ว
เมื่ออาวุธวิเศษป้องกันที่สวมอยู่เปล่งแสง นางก็ชักกระบี่ยาวออกมาอย่างรวดเร็ว แทงตรงไปยังตันเถียนของฉินเหลา