“อย่าเที่ยวอ้างสายสัมพันธ์สุ่มสี่สุ่มห้า”
ม่อเสี่ยวซีเคาะโต๊ะพลางกล่าวว่า “ที่นี่คือตำหนักราชันยมโลก ข้าสามารถตรวจสอบประวัติของเจ้าได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติที่แล้ว”
ชายผมขาวชะงักงัน สายตาเผลอมองไปยังกระจกกรรมที่ปรากฏขึ้นข้างกาย
ภายในกระจกกรรม ภาพชีวิตของชายผู้นั้นฉายออกมาราวกับภาพยนตร์
หลายหมื่นปีก่อน เขาถือกำเนิดในยมโลกที่พังทลาย ค่อย ๆ เติบโตจากเด็กที่เพิ่งหัดเดิน จนในที่สุดก็กลายเป็นราชันยมโลกผู้ยิ่งใหญ่
ราชันยมโลกผู้นี้กลับหลงใหลจิ่งซื่อ ยอมเป็นเพียงสุนัขรับใช้คอยตามตื๊อนาง
ท้ายที่สุดจิ่งซื่อจับเขาขังไว้ ทั้งยังใช้ตราราชันยมโลกของเขาผนึกยมโลกที่พังทลาย สังหารเผ่าผีภายในจนสิ้น ทำลายวัฒนธรรมและวิถีบำเพ็ญของเผ่าผี เหลือไว้เพียงชาววิญญาณสามัญ
ม่อเสี่ยวซีเหลือบมองกระจกกรรมอย่างเย็นชา ก่อนถามว่า “เจ้าชื่ออะไร”
ชายเผ่าผีหน้าซีดเผือดกว่าเดิม ประสานหมัดตอบว่า “เรียนท่านจ้าวยมโลก ข้าน้อยชื่อเหยียนหาน”
“เหยียนหาน?” ม่อเสี่ยวซีหันไปมองอาหมิน “ต่อไปเจ้าทำงานใต้บัญชาของอาหมิน คอยปกป้องชาวยมโลกให้ดี ห้ามบ่ายเบี่ยงหรือเกียจคร้าน”
“ขอรับ” เหยียนหานโค้งกายประสานหมัด
ม่อเสี่ยวซีโบกมือ “พวกเจ้าออกไปได้”
คนผู้นี้เป็นบิดาแท้ ๆ ของหลิงเหยา แต่ไม่ใช่บิดาของนาง จึงไม่จำเป็นต้องดูแลเขาเป็นพิเศษ
ที่พาเขากลับมาได้ก็เพราะยอดฝีมือในยมโลกมีน้อยเกินไป รอจนถึงวันที่นางเปิดศึกตัดสินเป็นตายกับจิ่งซื่อและคนอื่น ๆ เขาอาจพอมีประโยชน์อยู่บ้าง
เหยียนหานรับคำแล้วถอยออกไปนอกวิหาร
อาหมิน หงอี หลู่เต้าจื่อ และคนอื่น ๆ ก็พากันออกไปเช่นกัน
ม่อเสี่ยวซีจึงเปิดตำราวิชาตัวตายแทน แยกออกเป็นห้าส่วนแล้วซ่อมแซมแต่ละส่วนจนสมบูรณ์