ก้าวออกจากนิรยาที่มืดสลัว แสงตะวันแห่งแดนเซียนก็สาดลงบนฉลองพระองค์สีดำสนิทของนาง
ม่อเสี่ยวซีเพียงขยับความคิด ร่างก็ปรากฏขึ้นใกล้สำนักเทียนเหยียน
มหาค่ายกลพิทักษ์สำนักเทียนเหยียนตั้งตระหง่านขึ้นแล้ว ทว่าภายในสำนักกลับดูราวกับมีศิษย์อยู่ไม่มากนัก
นางกวาดตามองรอบด้าน ก่อนจะเห็นว่าในนครเทียนเหยียนไร้ผู้คนแม้แต่คนเดียว
เกิดอะไรขึ้น? ทุกคนหายไปไหนกันหมด?
ม่อเสี่ยวซีเปลี่ยนทิศทางก้าวเพียงครั้งเดียว ร่างก็ปรากฏขึ้นภายในนครเทียนเหยียนทันที
นางสูดจมูกดมกลิ่น แล้วสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นที่ปะทะเข้ามา
นางมองไปยังทิศทางที่กลิ่นลอยมา ก็เห็นผู้คนนับไม่ถ้วนเบียดเสียดอยู่ในหุบเขาห่างออกไปหลายสิบลี้ แต่ละคนยืนแข็งทื่อราวกับท่อนไม้
ใต้เท้าของพวกเขามีลำธารเลือดไหลเป็นสาย เลือดทะลักออกจากฝ่าเท้าหรือขาของคนเหล่านั้น ก่อนจะค่อย ๆ ไหลไปรวมกันในทะเลสาบเลือดใต้ดิน
นี่คือการบูชายัญด้วยเลือดหรือ?
ม่อเสี่ยวซีขมวดคิ้ว ก้าวพรวดไปข้างหน้าแล้วเหวี่ยงหมัดทุบม่านพลังกั้นจนแตก จากนั้นประสานเคล็ดวิชา ใช้เคลื่อนย้ายคนจำนวนมากที่ยืนตะลึงอยู่ให้ออกจากหุบเขา
“ใครกัน?”
เสียงทุ้มหนักเปี่ยมโทสะดังขึ้น “กล้ามาก่อเรื่องที่นี่ รนหาที่ตายหรือ!”
ม่อเสี่ยวซีไม่สนใจ ยังคงใช้วิชาเคลื่อนย้ายต่อไป
แต่แล้วท่อสีดำจำนวนมหาศาลก็พุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน รัดผู้คนเอาไว้แน่น
ท่อสีดำยังแทงเข้าไปในแผ่นหลังหรือร่างกายของทุกคน ดูดเลือดอย่างบ้าคลั่ง
ดวงวิญญาณดวงแล้วดวงเล่าลอยขึ้น ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง
ม่อเสี่ยวซีกวาดตามองไปทางนั้น แล้วกระตุ้นเนตรมายาให้ทำงาน ก็เห็นจิ่งหลิงเยว่กำลังนอนอยู่กลางค่ายกลบนยอดเขาซีเสียของสำนักเทียนเหยียน