เป็นไปตามคาด นางไม่อาจคว้าเสียงนั้นไว้ได้
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเพียงใด ในที่สุดม่อเสี่ยวซีก็ขยับเปลือกตาได้
นางฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วก็เห็นมือใหญ่เรียวยาวข้อนิ้วชัดคู่หนึ่งกำลังลูบศีรษะของตน
ให้ตายสิ! ใครหน้าด้านขนาดนี้?
นางกระโจนขึ้นมาในทันที แล้วฟาดฝ่ามือใส่
แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้นางแทบไม่อยากเชื่อสายตา
มือของตนกลายเป็นอุ้งเท้าขนปุยสีขาวเล็ก ๆ บนปลายอุ้งเท้ามีเล็บโค้งงองอกออกมา
เล็บข่วนลงบนมือใหญ่นั้น ไม่เพียงไม่ทำให้เป็นแผล กลับหักไปถึงสองเล็บ
“เมี้ยว!”
นางกอดอุ้งเท้าพลางร้องครางด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะสะดุ้งกับเสียงของตัวเอง รีบยกอุ้งเท้าปิดปาก
“เป็นอะไรไป?” มือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นเข้ามา จับอุ้งเท้าเล็ก ๆ ของนางขึ้นดู
“ปล่อยนะ!” ม่อเสี่ยวซีถอยหนีอย่างระแวดระวัง ก่อนจะใช้ขาหลังถีบใส่เขาเต็มแรง
จากนั้นนางก็พุ่งลงจากตักของคนผู้นั้นอย่างรวดเร็ว ไปซ่อนตัวอยู่หลังพืชวิเศษต้นหนึ่งแล้วแอบสังเกตเขา
เขาสวมชุดยาวผ้าสีเขียว ผมยาวสยายอยู่ด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาคุ้นตา คนผู้นั้นคือซูเจาฉินนั่นเอง
หรือว่าฉันกลายเป็นแมวลายเสือตัวนั้นไปแล้ว?
ม่อเสี่ยวซีตกตะลึง รีบรวมพลังสร้างกระจกวารีขึ้นส่องดู
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ นางกลายเป็นแมวลายเสือไปแล้ว
ม่อเสี่ยวซีถอยหลังติด ๆ กัน พอเห็นต้นไม้ใกล้ ๆ ก็หันตัวพุ่งขึ้นไปบนต้น ยืนมองสภาพแวดล้อมโดยรอบจากที่สูง
ที่นี่ดูคล้ายหมู่บ้านชนบท บ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเป็นเรือนไม้ มีชาวบ้านกำลังทำงานอยู่ในทุ่งนา ดูไม่เหมือนภาพลวงตา