ม่อเสี่ยวเป่ยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น รับชามไปแล้วดื่มจนหมดในอึกเดียว
ลูบท้องแล้วพูดว่า “รู้สึกอุ่น ๆ อยู่ในท้อง เหมือนกินเนื้อสัตว์ปีศาจขั้นหกไปทั้งชามใหญ่”
ม่อเสี่ยวซียิ้ม รับชามเปล่าคืนแล้วถามว่า “จะดื่มอีกไหม”
“เอาสิ! กำลังกระหายน้ำพอดี” ม่อเสี่ยวเป่ยสังหารปีศาจประหลาดมาหลายชั่วยามแล้ว ทั้งกระหายน้ำทั้งหิว ตอนนี้เหนื่อยล้าไปทั้งตัวจนแทบทนไม่ไหว
ม่อเสี่ยวซีตักน้ำให้อีกชามใหญ่ หลังเสี่ยวเป่ยดื่มหมด แสงสีรุ้งจาง ๆ ก็ลอยขึ้นจากหน้าผากของเขา
ดูท่าบ่อน้ำพุวิเศษแห่งนี้จะมีระดับไม่ต่ำ ไม่รู้ว่าจะถึงขั้นสามหรือไม่
หากเป็นน้ำวิเศษขั้นสาม ยาวิเศษที่ใช้ปรุงยาล้างไขกระดูกก็เหลือเพียงเห็ดหยกไขกระดูกที่ยังหาไม่ได้
ภาพของเห็ดหยกไขกระดูกปรากฏขึ้นในใจม่อเสี่ยวซี มันคือสมบัติสวรรค์ของปฐพีชนิดหนึ่งที่เติบโตอยู่ในแร่หยกสีเลือด
ที่นางรู้เรื่องเหล่านี้ เป็นเพราะหลังจากหยั่งรู้คัมภีร์บันทึกแดนเซียนจนถึงขั้นแตกฉาน สมบัติสวรรค์ของปฐพีทุกชนิดที่กล่าวถึงในคัมภีร์ ล้วนปรากฏเป็นภาพขึ้นในสมองของนาง
“เอิ๊ก อิ่มแล้ว ในท้องมีแต่น้ำ” ม่อเสี่ยวเป่ยยื่นชามหินคืนให้พี่สาว ตบพุงกลมป่องของตัวเองแล้วเรอออกมา
ต้าจวงหันมามอง “ฉันก็กระหายน้ำ ยังมีน้ำอีกไหม”
“มี” ม่อเสี่ยวซีตักน้ำอีกชามใหญ่ส่งให้ลูกพี่ลูกน้อง
ม่อต้าจวงดื่มติดกันสามชามใหญ่ จึงพูดอย่างยังไม่หายอยากว่า “พี่สาว น้ำนี้เอามาจากไหน รสชาติไม่เหมือนครั้งก่อนเลย”
“เอามาจากมิติลับแห่งหนึ่ง” ม่อเสี่ยวซีตอบอย่างคลุมเครือ ก่อนเร่งให้เขารีบขับรถ
ทั้งสามกลับถึงค่ายตอนฟ้ามืดพอดี