“เรือเหาะของสำนักใดกันนะ ความเร็วไม่เลวเลย” คนผู้หนึ่งพึมพำด้วยความประหลาดใจ
อีกคนเอ่ยขึ้นว่า “พวกเขาก็มุ่งหน้าไปทางทุ่งอู่หวังเช่นกัน หรือจะเป็นบุตรหลานตระกูลใดที่ไปทดสอบฝีมือกัน?”
คนอื่น ๆ พยักหน้าเห็นด้วย
ในหมู่คนเหล่านั้น ชายชราผู้หนึ่งหรี่ตาลง ยกนิ้วแตะหน้าผากตนเอง พลันมีดวงตาตั้งปรากฏขึ้นตรงหว่างคิ้ว
ดวงตาตั้งเปล่งแสงวาบ กวาดมองเรือเหาะที่แล่นผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ชายชราถึงกับรูม่านตาสั่นไหวอย่างรุนแรง
“แสงทองแห่งโชคชะตาช่างแรงกล้านัก!”
เดิมทีเขาคิดจะตามไป ทว่าเรือเหาะลำนั้นเร็วเหลือเกิน เพียงพริบตาก็หายลับไปในทะเลเมฆ
ดวงตาชายชราเป็นประกาย เขาคว้าแขนชายหนุ่มข้างกายไว้แล้วกล่าวเสียงเบา “ตามข้ามา บิดามีเรื่องจะพูดกับเจ้า”
ชายหนุ่มพยักหน้า เดินตามชายชราเข้าไปในห้องโดยสาร
ชายชรานั่งลงหลังโต๊ะไม้ปีศาจ แล้วลดเสียงลงกล่าวว่า “ชิงชวน เมื่อครู่บิดาพบผู้รับโชคชะตาคนหนึ่ง หากตามหาคนผู้นั้นพบ น้องสาวของเจ้าอาจยังมีทางรอด”
“ผู้รับโชคชะตาหรือ? อยู่ที่ไหน?” ชายหนุ่มถามอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
“อยู่บนเรือเหาะลำเมื่อครู่นั่นเอง” ชายชราหยิบเข็มทิศตามหาคนขนาดเท่าอ่างล้างหน้าออกมา แล้วใส่พลังจิตลงไป
เข็มบนเข็มทิศหมุนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชี้ไปยังทิศทางหนึ่งในที่สุด
แต่ไม่นานนัก เข็มก็เริ่มหมุนอีกครั้ง ส่ายไปมาบนหน้าปัดอย่างไม่แน่นอน
“เรือเหาะพ้นระยะล็อกเป้าไปแล้ว” ชายชรากล่าวอย่างเสียดาย ก่อนเก็บเข็มทิศ “แต่ทิศทางที่พวกเขามุ่งไปคือทุ่งอู่หวัง พอดีกับเส้นทางของพวกเรา”
“ชิงชวน เมื่อถึงที่หมายแล้ว เราต้องสืบให้ดีว่าเรือเหาะลำนั้นเป็นของตระกูลใดกันแน่”