ในสายตาของม่อเสี่ยวซี อาหมินมีใบหน้าซีดขาว รอบกายโอบล้อมด้วยไอหยิน สวมชุดคลุมสีขาว โพกผ้าขาวบนศีรษะ และถือธงขาวไว้ในมือ
นางเป็นเผ่าผีจริง ๆ เผ่าผีตัวจริงเสียงจริง
ยิ่งไปกว่านั้น ขั้นบำเพ็ญยังไม่ต่ำต้อย
ม่อเสี่ยวซีถอนเนตรมายาออกฉับพลัน แล้วจับจ้องอาหมินอย่างสงบนิ่ง
แววตาของอาหมินวูบไหวไปชั่วขณะ ก่อนกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว นางยังคงยิ้มร่า ดึงชายแขนเสื้อของม่อเสี่ยวซีไว้ แล้วกระซิบผ่านการส่งเสียงทางจิตว่า “พี่สาวเสี่ยวม่อ ในเมื่อท่านรู้ตัวตนของข้าแล้ว เราหนีไปด้วยกันดีหรือไม่?”
“หนีไปหรือ?” ม่อเสี่ยวซีมองนางนิ่ง ๆ “เจ้าคิดจะหนีอย่างไร?”
อาหมินขยับเข้ามาใกล้อีกนิด “ขอเพียงท่านเปิดเส้นทางหวงเฉวียน เราก็ออกไปจากที่นี่ได้”
“เปิดอย่างไร? ข้าไม่รู้” ม่อเสี่ยวซีส่งเสียงทางจิตไปยังหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่แสดงอารมณ์
อาหมินหันไปมองศิลาจารึกขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลลิบ สีหน้ายังคงสงบนิ่ง “ใช้พู่กันพิพากษายมโลก ส่วนที่เหลือข้าจะช่วยท่านเอง”
ม่อเสี่ยวซีหรี่ตาลงเล็กน้อย
ยัยนี่รู้ได้อย่างไรว่าฉันมีพู่กันพิพากษายมโลก?
เมื่อเห็นนางไม่ตอบ อาหมินก็ไม่เร่งรัด เพียงหยิบผลวิญญาณลูกหนึ่งออกมาแทะกินตามสบาย
ส่วนม่อเสี่ยวซีแผ่ญาณเข้าไปในตำหนักใหญ่แห่งจวนราชันยมโลก ภายในแดนวิญญาณ แล้วลองจับพู่กันพิพากษาด้ามนั้นดู
ไม่คาดคิดว่ามือที่แปรมาจากญาณจะหยิบพู่กันพิพากษาขึ้นมาได้จริง ราวกับเพียงนางต้องการ มันก็จะปรากฏตรงหน้าได้ทุกเมื่อ
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในห้วงสมอง [ต้องการใช้พลังจิตสิบล้านเพื่อเปิดใช้งานพู่กันพิพากษายมโลกหนึ่งครั้งหรือไม่?]
เป็นอย่างที่คิด การหยิบพู่กันพิพากษาต้องใช้พลังจิตมหาศาล