ม่อเสี่ยวซีหยิบแป้งหมักยีสต์ก้อนใหญ่ออกมาอีกก้อน “ใช้สิ่งนี้หมัก ต่อไปทุกครั้งที่ทำหมั่นโถวหรือซาลาเปา ก็เก็บไว้สักก้อน คราวหน้าจะได้ใช้สะดวก”
หลินจิ้นพยักหน้า ล้างกระทะเหล็ก แล้วทำตามคำแนะนำของหลานสาว ละลายแป้งหมักยีสต์กับน้ำก่อนเริ่มนวดแป้ง
ม่อเสี่ยวซีหยิบเถ้าไม้จากมิติออกมาเล็กน้อย ละลายน้ำแล้วกรองซ้ำหลายครั้งจนได้น้ำด่างเล็กน้อย จากนั้นจึงเติมลงในอ่างแป้งเพื่อป้องกันไม่ให้แป้งที่หมักแล้วมีรสเปรี้ยว
จากนั้นก็ปรุงไส้ ใช้ซีอิ๊วข้นหนาที่เพิ่งซื้อมา พร้อมขิงแห้งบดกับพริกไทยป่น
หลังจากวุ่นวายกันอยู่หลายชั่วยาม ซาลาเปาไส้เนื้อแป้งขาวนุ่มฟูก็ออกจากหม้อนึ่งในที่สุด
ระหว่างนั้น ม่อเสี่ยวซียังสับกระต่ายป่าที่น้องชายล่ามาแล้วนำไปตุ๋น กลิ่นหอมยั่วใจจนเด็กทั้งสองเดินวนอยู่รอบเตา
นางให้ขากระต่ายคนละข้างกับซาลาเปาเนื้อลูกโตคนละลูก แล้วให้พวกเขานั่งแทะอยู่หลังเตา ม่อเสี่ยวซีตักเนื้อกระต่ายที่ตุ๋นเสร็จใส่กะละมัง ก่อนกลับเข้าห้องไปจัดเมล็ดพันธุ์
ตอนนี้มิติบ่อบัวกว้างใหญ่มาก มีพื้นที่ราวยี่สิบถึงสามสิบตารางกิโลเมตร
พื้นที่กว้างใหญ่เช่นนี้ล้วนเป็นดินร่วนสีดำสนิทที่เปล่งประกายระยิบระยับดุจแสงดาว
ถึงขั้นไม่ต้องไถพรวน ก็สามารถปลูกพืชได้โดยตรง
นางปลูกเมล็ดพันธุ์ผักและธัญพืชทั้งหมดลงไป แบ่งแยกเป็นหมวดหมู่ รวมถึงเมล็ดพันธุ์ไม้ผลอย่างท้อ แอปริคอต และทุเรียนด้วย
ไม่นานนัก เมล็ดพันธุ์ที่หว่านลงไปก็งอกอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะโตเร็วกว่าข้าวสาลีวิเศษกับข้าววิเศษเสียอีก
เมื่อตักน้ำบ่อน้ำพุวิเศษมารด พวกมันก็แย่งกันพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
คาดว่าอย่างช้าสามวัน พืชผักทั้งหมดก็น่าจะเก็บเกี่ยวได้
ม่อเสี่ยวซีชื่นชมผลงานของตนเองเสร็จแล้วก็นั่งขัดสมาธิบำเพ็ญเพียรอยู่สองชั่วยาม จากนั้นจึงเดินออกจากห้อง แบ่งยาหลอมกายสองเม็ดให้น้องชายทั้งสอง “กินนี่เข้าไป”