“มาแล้ว! เซียนมาแล้ว!”
มีคนเห็นม่อเสี่ยวซีนั่งอยู่บนหลังม้าตัวสูงสีดำทะมึน จึงร้องตะโกนขึ้นทันที
ชายคนนั้นจำหญิงสาวแต่งกายประหลาดผู้นี้ได้ จึงรีบจูงลูกชายลูกสาววิ่งเข้ามา “ท่านเซียน! ลูกของข้าอยากฝากตัวเป็นศิษย์ของท่าน!”
คนอื่นเห็นดังนั้นก็กรูกันเข้ามาราวกับฝูงผึ้ง
ม่อเสี่ยวซีจำต้องสั่งให้ม้าปีศาจลอยค้างอยู่กลางอากาศ แล้วกล่าวจากเบื้องบนว่า “ข้าไม่รับศิษย์”
ทุกคนตะลึงงัน แหงนมองคนกับม้าที่ลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนจะเงียบลงกะทันหัน
ทันใดนั้น มีคนหนึ่งตะโกนขึ้นว่า “ทุกคนหลีกหน่อย! เซียนหญิงบอกว่ารักษาคนได้ พวกเรามาเชิญนางไปรักษาคน!”
พูดพลางยกกล่องขึ้นด้วยสองมือ “นี่คือเงินหนึ่งร้อยตำลึง ขอเซียนหญิงช่วยชีวิตลูกชายของข้าด้วย!”
ม่อเสี่ยวซียื่นมือออกไป กล่องใบนั้นก็ลอยมาอยู่ในมือของนาง
พอเปิดดู ข้างในมีแท่งเงินสิบแท่ง แท่งละสิบตำลึง
นางเก็บกล่องไว้แล้วถามว่า “ลูกของท่านอยู่ที่ไหน”
“อยู่นี่!” ชายผู้นั้นอุ้มเด็กที่ห่อตัวมิดชิดออกมาจากเกี้ยว
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า แล้วถามต่อว่า “ยังมีใครต้องการรักษาอีกหรือไม่ มารวมกันตรงนี้”
“ข้า! แล้วก็แม่ของข้าด้วย!” มีคนเบียดเข้ามาใกล้ แหงนหน้าตะโกนเสียงดัง
ม่อเสี่ยวซีเหลือบมองเขา เห็นว่าสวมเสื้อบุนวมเก่าขาด ทั้งยังแบกชายชราร่างผอมแห้งไว้บนหลัง คาดว่าเขาคงจ่ายเงินหนึ่งร้อยตำลึงไม่ไหว จึงถามว่า “เตรียมค่ารักษามาหรือยัง”
“ขะ...ข้าจ่ายเงินหนึ่งร้อยตำลึงไม่ไหว...” ชายผู้นั้นก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน
หญิงที่ยืนข้างเขายกห่อเงินปลีกกับเหรียญทองแดงขึ้นสูง “พวกเรามีแค่ห้าตำลึง ขอเซียนหญิงโปรดเมตตาด้วย”