ม่อเสี่ยวซีสะดุ้ง รีบหลบฉากพร้อมชักกระบี่วิญญาณออกมาฟันอย่างหนักหน่วง
กระบี่วิญญาณพ่วงประกายสายฟ้าเล็ก ๆ ฟาดลงบนใบหน้าเขียวเขี้ยวยาวนั้นอย่างแรง
ใบหน้าผีส่งเสียงกรีดร้อง ก่อนสลายหายไปดุจดอกไม้ไฟ แต่กลับไม่มีคริสตัลปีศาจปรากฏขึ้น
เส้นญาณงั้นหรือ?
หรือว่าปีศาจประหลาดจะฝึกฝนจนมีเส้นญาณได้แล้ว?
นอกจากนั้นก็ไม่มีความเป็นไปได้อื่นแล้ว
ม่อเสี่ยวซีกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง โชคดีที่ภายในแผนภูมิป้องกันไม่มีหน้าเขียวเขี้ยวยาวโผล่มาอีก
ทว่าศพหุ่นเชิดด้านนอกกลับมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ พิษศพที่พวกมันพ่นออกมาก็แพร่กระจายเข้ามาในค่ายพัก
เหมิงเทียน เจียงเชี่ย และคนอื่น ๆ ต่างแสดงอาการประหลาด ใบหน้าเขียวคล้ำอมม่วง คล้ายมีสัญญาณว่าจะถูกพิษ
ม่อเสี่ยวซีตัดสินใจเด็ดขาด รีบหยิบคริสตัลปีศาจขั้นหนึ่งถุงใหญ่ออกมา เริ่มแปรเปลี่ยนพลัง พร้อมกับใช้พลังสายฟ้าเสวียนเซียว
ครู่ต่อมา ท้องฟ้าก็ปกคลุมด้วยเมฆดำ สายฟ้าแลบฟาดร้องคำราม
การใช้วิชาหนึ่งครั้งต้องใช้พลังจิตหนึ่งแสนหน่วย จึงต้องแปรเปลี่ยนคริสตัลปีศาจขั้นหนึ่งสองหมื่นชิ้น
ส่วนในกระเป๋าของนางมีคริสตัลปีศาจชั้นต้นมากกว่าสามแสนชิ้น เพียงพอให้ใช้วิชาได้สิบกว่าครั้ง
“พี่สาว นั่นพี่เรียกพลังสายฟ้าเสวียนเซียวมาใช่ไหม?” ม่อเสี่ยวเป่ยแหงนมองท้องฟ้าที่เมฆดำม้วนตัว พลางถามด้วยความกังวลว่า “มันจะฟันแผนภูมิป้องกันของพวกเราจนพังไหม?”
ม่อเสี่ยวซีส่ายหน้า “ไม่หรอก แต่กันไว้ก่อน พวกเจ้ารีบกลับเข้าบ้านไปเถอะ”
กล่าวจบ นางก็ใช้ญาณปกคลุมค่ายพักทั้งค่าย
เสี่ยวเป่ยกับเหมิงเทียนและคนอื่น ๆ จึงจำต้องกลับเข้าไปในบ้านหิน
ไม่กี่ลมหายใจต่อมา สายฟ้าสีม่วงสายแล้วสายเล่าก็ฟาดลงมาจากหมู่เมฆหนาทึบ โจมตีทุกสิ่งในรัศมีสองสามลี้อย่างไม่เลือกหน้า