แต่รอบด้านกลับไม่มีใครตอบรับ
กองลาดตระเวนจึงเดินมาหยุดตรงหน้าชิงเยี่ยน แล้วตวาดถามเสียงเข้มว่า “เจ้าฆ่าคนทั้งสามนี้หรือ?”
ชิงเยี่ยนหลับตาสนิท ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย ราวกับหมดสติไปแล้ว
แต่ม่อเสี่ยวซีสังเกตเห็นว่าขนตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย
คนจากกองลาดตระเวนก้าวเข้ามา หิ้วตัวเด็กหนุ่มขึ้นมาครั้งหนึ่ง เมื่อเห็นว่าใบหน้าและศีรษะของเขาเปื้อนเลือด เสื้อผ้าก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือด อีกทั้งไม่มีพลังบำเพ็ญแม้แต่น้อย จึงปล่อยเขาลง ก่อนหันไปหาชายร่างกำยำมีรอยสักทั้งสาม
ทั้งสามยังไม่ตายในทันที ดวงตาเหม่อลอย ราวกับกลายเป็นคนโง่งมไปแล้ว
คนจากกองลาดตระเวนเตะชายร่างกำยำคนหนึ่ง ก่อนตะโกนลั่น “ลุกขึ้น! กล้าก่อเรื่องในเมืองชิงเชวีย พวกเจ้าเบื่อชีวิตแล้วหรือ?”
ทั้งสามไม่ตอบ ได้แต่มองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย น้ำลายและน้ำมูกไหลย้อยจากมุมปาก
คนจากกองลาดตระเวนมองหน้ากัน แล้วถามเสียงเบาว่า “หรือจะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงที่ลงมือลับ ๆ?”
“ข้าว่าคงใช่ ช่วงนี้ก๊กมังกรฟ้าโอหังเกินไปแล้ว โดนคนจัดการเสียบ้างก็สมควร!”
“ถึงจะว่าอย่างนั้น แต่สุดท้ายก็ทำร้ายคนไปสามคน หากเบื้องบนเอาเรื่องขึ้นมา พวกเรารับผิดชอบไม่ไหวหรอก”
“เกี่ยวอะไรกับพวกเรา? สามคนนี้ก็ยังไม่ตายไม่ใช่หรือ? ไม่ตายก็ไม่นับว่าเป็นเหตุสูญเสีย”
“ใช่ ๆ ทั้งสามคนนี้แม้สติจะเลอะเลือน แต่ชีวิตยังอยู่ อีกทั้งพวกเขาเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน ต่อให้หัวหน้าก๊กมังกรฟ้ามาด้วยตัวเอง ก็ไม่มีทางกล้าทำร้ายเด็กสามัญชนอย่างโจ่งแจ้ง”
พวกเขาหารือกันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองเด็กหนุ่มที่ขดตัวอยู่บนพื้นอีกครั้ง ก่อนค้นตัวพวกอันธพาลทั้งสาม ได้หินวิญญาณขั้นต่ำมาสิบกว่าเม็ด จึงโยนให้เขา “เอานี่ไป ถือว่าเป็นค่ารักษาจากพวกมัน”
เว้นไปครู่หนึ่งก็ถามต่อว่า “นี่! บ้านเจ้าอยู่ที่ไหน? ให้พวกเราส่งกลับไหม?”